04/09/2026
Als we op reis gaan, blijven de schermen thuis, maar de zakmessen niet.
En ergens onderweg gebeurt het vanzelf: er wordt een tak gevonden die goed voelt. Niet te dik, niet te dun... Perfect wandelstokmateriaal. 🙏
En dan zijn ze vertrokken. Ze zijn er uren mee bezig, soms zelfs dagen. Terwijl ik kook, zitten zij nog te schrapen aan hun stok. Op een terras in de regen, aan een rivier, als we pauzeren tijdens een wandeling.
Ik weet niet wat het is, maar van weinig worden onze kinderen zo stil als hiervan. En dan denk ik: hoe simple kan plezier eigenlijk zijn?
En maanden later komt zo'n stok weer boven, en daarmee ook de herinneringen: "Mama, weet je nog toen papa hier is uitgegleden in de modder?" 😄
Een stuk hout wordt een herinnering, zo eentje die je nog kan vastpakken.
Ik schreef er een blog over, lees je mee? De link vind je in bio!