17/10/2026
Drie makers. Drie stijlen. Eén werk. En geen idee waar we uitkomen.
Vijf jaar geleden maakten we met z’n drieën een werk: Marco, ik en de allereerste Artist in Residence die we op onze vorige locatie ontvingen (detail in de eerste foto).
Afgelopen week gebeurde het opnieuw. Met drie mensen aan één werk, maar dit keer ontstond er iets totaal anders (ook detail).
De opdracht? Iedereen moest elke dag minstens één handeling aan het werk toevoegen. Meer niet.
Geen plan voor het eindresultaat. Geen afspraken over wie wat zou doen. Geen controle over wat de ander zou toevoegen of wat dat met jouw eigen bijdrage zou doen. Geen beperkingen in materiaal.
En juist dát maakt het zo interessant.
Je reageert op wat er al is. Je voegt iets toe, verandert iets, maakt misschien iets ongedaan. Soms ontstaat er iets waar je zelf nooit op was gekomen. Soms moet je even slikken omdat iemand iets doet wat jij zelf nooit had bedacht.
Je kunt niet alles naar je eigen hand zetten, zoals in het dagelijks leven. Je moet kijken, reageren, loslaten en vertrouwen op wat er in het samenspel ontstaat.
En wat er dan gebeurt, is vaak verrassend en ontzettend verrijkend.
Twee werken, vijf jaar ertussen. Allebei ontstaan door drie mensen die ieder hun eigen beeldtaal meenemen, zonder precies te weten waar ze samen uitkomen.
Misschien is dat wel een van de mooiste dingen van samen creëren: je hoeft het niet allemaal zelf te bedenken.
Dat is voor ons de Kunst van het Leven.
