04/09/2026
4/9/2026 Σήμερα, είναι μια πανέμορφη μέρα!
Σήμερα, αυτοί οι δύο υπέροχοι Άνθρωποι,
μου έκαναν μια από τις ωραιότερες εκπλήξεις της ζωής μου!
Η Δέσποινα Ανάστασου - Χαραλάμπους Debbie Haralambous με καταγωγή από το Παραδείσι και ο σύζυγός της Γιάννης Χαραλάμπους, με καταγωγή από το Βάτι, μόνιμοι κάτοικοι Μόντρεαλ Καναδά, δεύτερη γενιά μεταναστών, ήρθαν και με βρήκαν στο Filoxenia Hotel Tholos .
Δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ πριν.
Απλώς είμαστε φίλες στο Facebook με την Δέσποινα.
Δεν ήξερα καν, ότι αυτό το διάστημα είναι στη Ρόδο.
Σήμερα το πρωί μού τηλεφώνησε και μού είπε: "Έρχομαι να σε δω, σε μια ώρα θα είμαστε εκεί και σου φέρνω μια έκπληξη!"....
Ήρθαν, έγιναν οι συστάσεις και....
Ό,τι ακολούθησε ήταν χαρά, συγκίνηση, δάκρυα, γέλια και μια γλυκύτητα μεγάλη, γεμάτη από μνήμες, πολλές μνήμες...
Αυτή η υπέροχη γλυκύτητα,
που σου φέρνει δάκρυα στα μάτια....
Και η έκπληξη ήταν αυτό το εξαιρετικό,
παλιό βελούδινο "μπορκί",
που βλέπετε να κρατώ στην φωτογραφία.
Μωβ βελούδο, με πλούσια κεντημένη διακόσμηση μπρος και πίσω....
"Ήταν της προγιαγιάς μου, του Κκεγκουλλί", μου λέει, "που το έβαλε πρώτη φορά στον γάμο της και ύστερα, το ξανάβαλε όταν επήγαν από την Βιλλανόβα στη Ρώμη με τον άντρα της, τον Τελή - Μαλώλη κι εχορέψαν στον γάμο του βασιλιά της Ιταλίας, του Βιττόριο Εμανουέλε"!!!
Ιστορίες αναπήδησαν από το μυαλό,
για όλα αυτά τα ονόματα της Βιλλανόβας
και του Παραδεισίου:
αυτές που εγώ κατέγραψα και θυμόμουν από τους παλιούς, εκείνες που η Δέσποινα είχε ακούσει από τον αείμνηστο πατέρα της στον Καναδά....
Κι έσμιξαν κι έκλωσαν όλες μαζί κι έγιναν κλωστές κι ύστερα οι κλωστές έκλωσαν μαζί κι έγιναν ένα χοντρό, δυνατό σχοινί,
που διέτρεξε και συνέδεσε μαζί,
Ανθρώπους, ιστορίες, τόπους και ζωές....
Ο Τελή - Μαλώλης...
Το Κκεγκουλλί...
Ο προπάππους μου Θεοδωρής Γιαννίκης ..
Ο γέρο - Πικκιάκκας...
Ο Γλάρος....
Ο Μοτορίστας....
Ο χατζη-Πανταζής...
Ονόματα τόσο γνωστά σε κάθε παλιό Παραδεισιώτη και Παραδεισιώτισσα....
Άρρηκτα συνδεδεμένα με το όμορφο παρελθόν όλου του χωριού μας,
της Βιλλανόβας και του Παραδεισίου....
Και πάλι άκουσα εκείνη την πανέμορφη,
γεμάτη ιερό καθήκον για μένα,
κουβέντα....
Εκείνην που ακούω κάθε φορά
που κάποιος αγαπημένος μου Άνθρωπος,
μού εμπιστεύεται ένα οικογενειακό του κειμηλιο,
ό,τι πιο συναισθηματικά σπουδαίο έχει:
"Πάρ' το! Σου το δίνω με χαρά,
γιατί ξέρω ότι εδώ σε σένα,
θα πιάσει τόπο!"
Καθήκον ιερό!
Όρκος τιμής:
"Όσο ζω,
θα φυλάξω,
θα τεκμηριώσω
και θα σώσω την ιστορία,
τις ιστορίες,
την παράδοση
και την ψυχή αυτού του τόπου,
του Παραδεισίου μου,
της Ρόδου μου"!
Αγαπημένοι μου φίλοι,
σε επόμενη ανάρτηση μου,
θα σας μιλήσω και θα σάς πω
μερικές όμορφες ιστορίες,
για αυτά τα πρόσωπα
που προανέφερα,
που με τον ένα τρόπο ή τον άλλο,
συνδέονται με αυτό το παλιό "μπορκί"
που μετρά ζωή,
σχεδόν εκατόν είκοσι χρονών.
Αγαπημένοι μου φίλοι,
καλοί μου Άνθρωποι
Δέσποινα Ανάστασου - Χαραλάμπους
και Γιάννη Χαραλάμπους,
όσα "ευχαριστώ" κι αν Σας πω,
δεν θα εκφράσουν την αγάπη μου
και την ευγνωμοσύνη μου
για την ευγενέστατη χειρονομία σας.
Για την αγάπη σας
και για την εκτίμηση σας,
Σάς ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου
και Σάς ευγνωμονώ!
Ευαγγελία Μ. Παναή
Museum of Tradition and Rural Life