08/09/2026
Een soort van 'dicht' zijn in September voelt zo raar... Normaal gesproken is dit de maand van de last minute boekingen en drukke, gezellige weekenden. Maar op dit moment trekken we dat lichamelijk en geestelijk simpelweg even niet.
We ontvangen momenteel alleen onze vaste gasten die al lang geleden gereserveerd hadden. Dat voelt ontzettend vertrouwd. We hoeven niets uit te leggen en voor hun voelt het als thuiskomen. Dat is enorm fijn en ik kan hierdoor zelfs gewoon in mijn pyjama rondhobbelen! 😉
Voor de maand Oktober staat alles weer open. We hopen tegen die tijd zelf ook weer genoeg aangesterkt te zijn om te genieten van de truffelweekenden. Kom je ook?
Vandaag komen er vrienden aan om een weekje door te knallen met het schilderen van alle ramen. Veel projecten hebben stilgelegen, maar sommige klussen moeten echt voor de herfst af. Die afleiding is meer dan welkom, want de onzekerheid over de toekomst maakt me zenuwachtig. Je ondergaat alles in een soort roes.
De ziekenhuisafspraken volg ik braaf op: het bloedprikken en de hartecho zitten erop en aanstaande donderdag wordt de PICC-line geplaatst. Als alles volgens planning verloopt, is de chemo in Perugia eind van de week klaar. Op 15 september heb ik opnieuw een afspraak bij de oncoloog.
Er spoken ontzettend veel vragen door mijn hoofd:
*Hoe zal het aanvoelen in mijn lichaam?
*Word ik kaal?
*Zal ik erg ziek worden of gaan spugen?
*Kan ik gewoon blijven eten?
*Wordt de pijn minder?
En de belangrijkste: zal het aanslaan?
Antwoorden op deze vragen zijn er nog niet. Die komen vanzelf wanneer we dit traject ondergaan...
