16/09/2026
In Veenhuizen is een nieuw monument onthuld ter nagedachtenis aan meer dan tweeduizend weeskinderen. Zij vonden hun laatste rustplaats op de plaatselijke begraafplaats, maar zijn daar volledig anoniem begraven.
Een naam is veel meer dan een woord; het is het ultieme bewijs dat je hebt bestaan en ertoe deed. Ieder mens heeft recht op die zichtbaarheid.
Voor de ruim tweeduizend weeskinderen die in Veenhuizen rusten, weegt dat recht misschien nog wel zwaarder. Hun jonge levensloop werd immers niet gekenmerkt door een warm, veilig thuis, maar door ontbering, eenzaamheid en een loodzwaar bestaan binnen de kolonie.
Juist omdat hun levens al zo pijnlijk onzichtbaar en liefdeloos verliepen, is het wreed dat ook in de dood hun identiteit werd uitgewist. Een naamloos graf voelt als de definitieve stilte na een leven dat toch al geen stem kreeg.
Met dit monument geven we deze kinderen een stukje waardigheid terug. Ook al kunnen we hun namen nergens meer lezen, we erkennen hiermee dat ze er waren, dat ze voelden, en dat zij net als ieder ander mens nooit vergeten mogen worden.
