01/05/2026
Dit zijn van die JONGe dagen.
Dagen waarop alles tegelijk begint. Het licht dat kantelt, het groen dat zich overal laat zien, lucht die zachter wordt. En mensen die naar buiten trekken, iets meenemen, iets delen.
Vanmorgen begon zo’n dag samen met tomas. Wat vinden we het leuk dat hij in ons team zit. Nieuwsgierig, nuchter, en precies het soort mens met wie dit soort ochtenden vanzelf ontstaan.
We stonden bij de buren in de tuin. Zij hebben een perceel waar de daslook het heeft overgenomen. Voor hen iets waar ze graag vanaf willen. Voor ons juist iets waar we blij van worden. Die zachte, frisse knoflooksmaak, groen en licht pittig, die je niet kunt namaken maar alleen kunt vinden.
Dus wij plukken. Zij opgelucht, wij enthousiast.
En precies dat is wat we hier zo waarderen. Dat gasten, buren, mensen uit de straat ineens zeggen: “Hier, moet je eens kijken wat er bij ons groeit.” Dat een ingrediënt niet uit een catalogus komt, maar uit iemands tuin. Uit een plek waar geleefd wordt.
Van daslook maken we bijvoorbeeld een olie. Felgroen, vol smaak, een beetje wild nog. En als het dan op het bord ligt, zit er meer in dan alleen smaak. Dan zit er ook een verhaal in van deze plek, van mensen die elkaar kennen, van geven en nemen.
Zo gebeurt het hier al honderden jaren. Van generatie op generatie. Samen werken, samen delen, samen eten.
Wij mogen daar elke dag een klein stukje van zijn. Met onze gasten, met ons team, met onze buren.
En dat, dat vinden we dan wel weer WIJS.
