15/05/2026
Bij B&B Zandhuizen ontvangen we mensen uit de hele wereld.
Duitsers. Belgen. Stelletjes uit Amsterdam-Zuid die in linnen kleding arriveren alsof ze rechtstreeks uit een tijdschrift over olijfolie zijn gewandeld. Mensen uit Leiden... ook.
En laatst zaten er dus gasten aan de ontbijttafel die bijna emotioneel vertelden dat ze wakker waren geworden van “de koeien en de paarden en de kippen”.
Wij knikten beleefd.
Zoals je ook beleefd knikt wanneer iemand zegt aura’s te kunnen lezen.
Want er zíjn hier helemaal geen koeien in de buurt.
De paarden hoor je nooit.
En kippen hebben we ook niet.
Toch vonden ze het prachtig.
Dat is misschien ook precies het verschil tussen de Randstad en hier.
In de stad slapen mensen door sirenes, bladblazers, ruzies op straat en buurmannen die om kwart over elf besluiten een plank in drieën te zagen.
Maar een vogeltje dat iets te enthousiast aan de dag begint? Paniek. Natuur. Sensatie.
Wij moesten er eerlijk gezegd verschrikkelijk om lachen.
Niet uit flauwigheid.
Maar omdat het aandoenlijk is hoe gelukkig mensen hier worden van dingen waar wij zelf bijna achteloos langsheen leven.
Vrienden van ons kwamen ooit als gasten naar Zandhuizen.
Randstedelingen ook natuurlijk.
Inmiddels zijn het vrienden geworden, wat misschien wel het mooiste is dat een B&B kan opleveren: mensen die eerst je kamer boeken en daarna spontaan in je leven blijven hangen.
Zij zijn compleet verliefd geworden op alles wat hier rondscharrelt, snuffelt, fladdert en knort.
Vandaag vooral bij de kloostertuin in Noordwolde.
Zo’n plek waar de kroppen sla nog een beetje scheef mogen groeien en waar biologische moestuinplantjes worden verkocht alsof het kleine kunstwerkjes zijn.
En dan die hangbuikzwijntjes daar.
Alsof iemand twee leren poefs tot leven heeft gewekt. Zitmeubelen die af en toe elkaar luidkeels in de haren vlogen.
Ze scharrelen rond met het zelfvertrouwen van mensen die weten dat iedereen toch wel van ze houdt.
Misschien is dat uiteindelijk wat gasten hier vinden.
Niet alleen rust.
Maar een wereld waarin een snuivend zwijntje ineens belangrijker voelt dan een volle agenda.
En eerlijk?
Wij begrijpen dat eigenlijk steeds beter.
