06/12/2025
तो दिवस माझ्यासाठी इतर दिवसांसारखाच सुरू झाला होता.
मी रोजप्रमाणे हॉटेल गुलमोहरमध्ये पाहणी करत होतो—स्वयंपाकघर, स्वच्छता, स्टाफची तयारी.
कारण माझ्यासाठी हॉटेल म्हणजे फक्त व्यवसाय नाही, तर लोकांच्या प्रवासातील एक विश्वासाचा थांबा आहे.
संध्याकाळच्या सुमारास हॉटेलसमोर अचानक दोन शाळेच्या बसेस येऊन थांबल्या.
मी लगेच ओळखलं—ही मुलांची सहल असावी.
बसेसमधून उतरलेली मुलं पाथर्डीमधून पुण्याच्या सहलीवरून परत येत होती. दिवसभरात खूप काही पाहिलेलं, अनुभवलेलं त्यांच्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसत होतं. आवाजात उत्साह होता, पण देहबोलीत थकवा. पाय ओढत चालणारी पावलं आणि शांत असलेले चेहरेच सगळं सांगून जात होते.
त्या क्षणी मला एकच गोष्ट स्पष्ट वाटली—
या मुलांना आत्ता प्रेमाने दिलेल्या जेवणाची गरज आहे.
मी स्टाफला सांगितलं,
“ही फक्त ऑर्डर नाही. लक्ष द्या. ही मुलं सुरक्षित आणि आरामात असली पाहिजेत.”
स्टाफने लगेच जबाबदारी घेतली.
मुलांसाठी वेगळी जागा केली.
पाणी आधी आणलं.
आणि स्वयंपाकघरात वेगवेगळ्या हुकुमांची गडबड न करता शांतपणे, नीटनेटके आणि गरम जेवण तयार झालं.
जेव्हा मुलं जेवायला बसली, तेव्हा वातावरण आपोआप बदललं.
गोंधळ कमी झाला.
हसू वाढलं.
आणि थकवा हळूहळू दूर जात असल्याचं स्पष्ट दिसत होतं.
एका शिक्षकांनी माझ्याजवळ येऊन साधं पण खूप अर्थपूर्ण वाक्य सांगितलं—
“मुलांना इथं खूप बरं वाटतंय.”
मालक म्हणून त्या शब्दांपेक्षा मोठं प्रमाणपत्र दुसरं काही नसतं.
बसेस निघणार होत्या. मुलं परत चैतन्याने उभी राहिली होती. प्रवासाचा पुढचा टप्पा सुरू करायला ती तयार होती.
त्या क्षणी मला पुन्हा एकदा खात्री पटली—
🌿 हॉटेल म्हणजे केवळ व्यवसाय नाही.
ते लोकांच्या प्रवासातलं विश्वासाचं ठिकाण असतं.
हॉटेल गुलमोहरमध्ये आम्ही जेवण देतो,
पण त्याबरोबर
➡️ सुरक्षितता
➡️ स्वच्छता
➡️ आणि आपलेपणाची भावना देण्याचा प्रयत्न करतो.
आणि जेव्हा कोणीतरी प्रवासात थांबून निवांत निघून जातं,
तेव्हाच आम्हाला आमच्या कामाचा खरा अर्थ समजतो.
