Dwór w Zakrzowie o charakterze neoklasycznym wchodzący w skład zabudowań podworskich , został wybudowany pod koniec wieku XIX przez Jego Cesarską Wysokość Arcyksięcia Rainera Habsburga, poprzez administratora tych dóbr Ludwika Seelinga, który otrzymał dobra izdebnickie i sąsiednie wsie w tym Zakrzów, Stronie, Leśnica od Jaśnie Oświeconej Wilhelmin Montleart Sachsem Curland
Po I wojnie światowej majątek ziemski w Zakrzowie wraz z zabudowaniem dworskim zakupił od Państwa Polskiego przemysłowiec naftowy, międzywojenny senator Zygmunt Lewakowski. W okresie okupacji 1939-1945 we Dworze funkcjonowało niemieckie gospodarstwo rolne produkujące wódki gatunkowe dla hitlerowskich dygnitarzy. Pierwsze wzmianki archiwalne o bliżej nieokreślonym dworze w Zakrzowie znajdujemy w dokumentach z 1948 roku. Dworze Wieża zbudowanym na planie kwadratu ze słupem pośrodku. Fragmenty tego znajdujemy w miejscu dzisiejszej kawiarni. W sali bankietowej zwanej „Gdańską” - na belkowanym zabytkowym stropie wyryto napis: "RENOWATUM AD 1927". Po II wojnie światowej dwór wraz z dobrami na mocy ustawy PKWN z września 1944 roku przeszedł na rzecz Funduszu Ziemi w ramach reformy rolnej. W późniejszych latach przeznaczony na Państwowy Dom Dziecka. Źle użytkowany, w konsekwencji zdewastowany, czekał wiele lat na dobrego gospodarza. Dwór odrestaurowano w latach 1980-1985 pod nadzorem konserwatorskim przez Rolniczą Spółdzielnię Produkcyjną "Chełm", a następnie przeznaczono na hotel wraz z restauracją i kawiarnią. Otrzymał nazwę "SENATOR", tym samym przypominając jego ostatniego historycznego właściciela, który to na wspomnianym belkowym stropie kazał wyryć następujące słowa:"SIBI, AMICIS ET POSTERITATIS" "SOBIE, PRZYJACIOŁOM I PRZYBYWAJĄCYM" których serdecznie dwór zaprasza w swoje progi.