03/09/2026
Pięknie napisana historia powstania huty szkła w Starej Hucie :)
Alchemik w Hucie
(Stara Huta)
Autor: Pati A Maczyńska
Przed przeszło trzema wiekami
Adam Sieniawski władał włościami,
Co to leżały u podnóża
Pewnego ciekawego wzgórza.
Wzgórze to miało moc wielką –
Chmury dzieliło kamienną ręką.
A że tak niebo rozdzielało,
to Wielkim Działem się górę nazwało.
I tam, u podnóża Wielkiego Działu,
Sieniawski postawił hutę kryształu.
Chciał, by ten kryształ był wyjątkowy,
By go chwaliły królewskie głowy.
Zatrudnił więc w świecie znanego
Alchemika wielce utalentowanego.
Franciszek Fremel przybył do Huty,
Lecz nie mógł ze szkła wydobyć nuty.
Zaczął więc nad składem pracować,
Bo szkło, jak muzykę, trzeba skomponować.
Przywiózł więc Fremel dziwne instrumenty,
W pracowni się zamknął i był niedostępny.
Dzień i noc pracował... Miesiące mijały,
A w Hucie się nowe kryształy zjawiały.
I tylko z okien alchemika
Płynęła słodka dzwoneczków muzyka...
Kryształy Fremela zachwycały wzorem,
Jak również niespotykanym nigdzie kolorem.
A przy toaście, gdy nutę wydały,
Dzwoniły słodko, jakby śpiewały.
Od dźwięku tego wino musowało,
W wytworny szampan się zamieniało.
A gdy na stole puste już stały,
Na nóżce w tańcu podskakiwały.
Tak czarowały huckie kryształy,
Że inne przy nich z zazdrości pękały.
A Fremel tylko nimi dyrygował
I recepturę potajemnie schował.
Zastanawiano się we dworze:
„Kim ów alchemik Fremel być może?”
Mówiło się, że za przyjaciela
Miał on Nikolasa Flamela,
Co stworzył kamień filozoficzny –
Przedmiot niebywale magiczny.
Wysnuto nawet przypuszczenie,
Że to Flamela jest dalsze wcielenie
I przez eliksir nieśmiertelności
W Kryształowej Hucie teraz właśnie gości.
Nawet komnatę mu przeszukano,
Xerionu jego tam właśnie szukano.
Kim by on nie był, to jego kryształy
Przez lata zachwycały świat cały.
Magia kryształu przez lata trwała,
Lecz w końcu tylko historią się stała.
Huta Kryształowa w Starą się zmieniła,
Niewielu pamięta, kogo tam gościła.
Dziś na drodze leżą kryształów odłamki,
Niczym historii odległej ułamki.
Kiedy przez to szkiełko popatrzysz na świat,
Może cię przeniesie do tych dawnych lat,
Gdy Stara Huta Kryształową była
I słynnego alchemika u siebie gościła...