04/08/2026
ทุกวันนี้นางอยู่ "มาเลเซีย" ^^
#เคหะสถานที่เรียกว่าบ้าน
[สร้างเงื่อนไข]
เรามีเพื่อนสนิทคนหนึ่งชื่อ “เจสัน” แต่เพื่อนๆเรียกเขาตามชื่อพาสปอร์ตว่า“ลี...ซัมติง” ~~
เจสันเป็นชาวเกาหลีใต้ ชอบวัฒนธรรมตะวันตกแต่ทำงานเป็นเชฟอาหารญี่ปุ่น ถึงชีวิตเขาจะมีความย้อนแย้งในเชิงประวัติศาสตร์ชาติพันธุ์ แต่เขาเป็นอีกคนหนึ่งที่ค่อนข้างเข้าใจโลก และน่าคบหาสมาคมด้วย
เจสันเป็นคนที่มั่นใจในตัวเองสูงมาก ชอบทำอะไรที่ชาวบ้านเขาไม่ทำกัน หนึ่งในนั้นคือ ในฤดูหนาวของ 3 ปีก่อน เขาและคู่รักได้ทำการแปลงสภาพกำแพงเมืองจีน ณ กรุงปักกิ่ง ให้เป็นสถานที่ในการประกอบพิธีมงคลสมรสตามหลักศาสนาคริสต์ โดยมีสักขีพยานเป็นเพื่อนสนิทเพียงแค่ไม่กี่คน
คำว่า “เชฟ” นำพาเขาไปสู่ทางเลือกต่างๆมากมายในชีวิต มันมากเสียจนไม่น่าเชื่อว่าเขาจะอายุเพียงเลข 2 ปลายๆ
เขาเคยบอกว่าเขามีหลักเกณฑ์ในการ “ตั้งถิ่นฐาน” ชั่วคราว คือ
1.หาประเทศที่งานพ่อครัวอาหารญี่ปุ่นสามารถสร้างรายได้ได้อย่างสมเหตุสมผล
2.ประเทศนั้นจะต้องมีอาหารราคาถูก คนเข้าถึงได้ง่าย สอดคล้องกับค่าครองชีพ
3.อากาศไม่ร้อนหรือหนาวจนเกินไป มีสวนสาธารณะขนาดใหญ่ไว้สำหรับไปเดินเล่นผ่อนคลายหรือออกกำลังกายในยามเย็น
4.มีสภาพแวดล้อมทางสังคมดี ไม่มีความขัดแย้งทางเชื้อชาติ ตัวเลขการเกิดอาชญากรรมต่ำ สามารถเดินไปไหนมาไหนในยามวิกาลได้อย่างสบายใจ
5.ผู้คนเป็นมิตร ต้อนรับขับสู้คนแปลกหน้าและนักท่องเที่ยวด้วยไมตรีจิตร
บางข้ออาจจะฟังดูอุดมคติเกินไปสำหรับโลกใบนี้ เจสันอาจจะไม่ได้มันครบทุกข้อ แต่ที่ไหนที่สามารถทำตามเงื่อนไขของเขาได้ 4 ใน 5 ข้อแล้ว แน่นอนว่าเขาจะเลือกที่นั่น
ทุกวันนี้เจสัน “หยุด” อยู่กับที่แล้ว เขาเข้าใจโลกมากขึ้น ขณะเดียวกันก็เข้าใจความต้องการของตนเองมากขึ้นเช่นกัน เขาใช้ชีวิตหวือหวาเช่นเดิมแต่อยู่บนพื้นฐานความเรียบง่าย เขาไม่ต้องการแสดงออกอะไรให้คนแปลกหน้าตื่นตะลึงอีกแล้ว เขาเรียนรู้การเข้าถึงความสุขด้วยเงื่อนไขที่ง่ายขึ้น
เขาเคยมาหาเราที่ปากน้ำประแส เขาไม่ได้หวังว่าที่นี่จะให้คำตอบอะไรแก่เขา แต่สิ่งที่เขาได้กลับไป กลับกลายเป็นคำถามใหม่ๆ เกี่ยวกับชีวิตที่คนอายุย่าง 30 ไม่เคยคิดมาก่อน
ส่วนประโยคบอกเล่าที่เขาได้กลับไป คงไม่ต่างจากนักเดินทางคนอื่นมากนัก “อยู่ที่ไหนก็ได้ ถ้าใจเป็นสุข”
#ปากน้ำประแส