3jd.home 二館

Call Directions Website Contact the hotel

3jd.home 二館 來場說走就走的旅行吧!

"วันที่เขาพาผู้หญิงคนนั้นกลับบ้าน ฉันกำลังนั่งอ่านสัญญาฉบับสุดท้ายก่อนลงนามมันไม่ใช่สัญญาแต่งงาน แต่เป็นสัญญาหย่าเมื่อสา...
2026/10/12

"วันที่เขาพาผู้หญิงคนนั้นกลับบ้าน ฉันกำลังนั่งอ่านสัญญาฉบับสุดท้ายก่อนลงนาม

มันไม่ใช่สัญญาแต่งงาน แต่เป็นสัญญาหย่า

เมื่อสามปีก่อน ฉันแต่งงานกับซ่งอี้ตามการจัดการของทั้งสองครอบครัว

ไม่มีความรัก ไม่มีความคาดหวัง มีเพียงข้อตกลงโดยปริยายระหว่างเครือซ่งกับกองทุนการลงทุนที่ใช้แซ่ของฉัน นั่นคือหลิน

ฉันเข้าใจเรื่องนี้มาตั้งแต่วันแรกแล้ว

สิ่งที่ฉันไม่เคยคาดคิดคือ เขาจะไร้มารยาทได้ถึงขนาดนี้

ผู้หญิงคนนั้นชื่อเซียวเวย อายุยี่สิบสามปี และเคยเป็นผู้ช่วยคนเก่าของเขา เขาพาเธอเข้ามาในห้องนั่งเล่น วางกระเป๋าเดินทางสองใบลงบนพื้นไม้ ก่อนจะพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังแจ้งกำหนดการประชุม

“เซียวเวยกำลังประสบปัญหาบางอย่าง เธอจะมาอยู่ที่นี่สักพัก”

ฉันมองกระเป๋าเดินทางสองใบ มองเธอ แล้วมองเขา

จากนั้นก็พยักหน้า

“ได้”

เพียงคำเดียวเท่านั้น

เขามองฉันอยู่หนึ่งวินาที ดูเหมือนจะประหลาดใจเล็กน้อยที่ฉันไม่แสดงปฏิกิริยาอะไร ก่อนจะหันไปหาเซียวเวย น้ำเสียงอ่อนโยนลงในแบบที่เขาไม่เคยใช้กับฉันเลย

“ห้องมุมชั้นสองนะ เดี๋ยวพี่ช่วยยกกระเป๋าให้”

ฉันนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม มือยังคงถือเอกสารสัญญาบนโต๊ะ

คืนนั้น ฉันเปิดลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง หยิบบัตรธนาคารสีดำออกมาใบหนึ่ง

บัตรใบนี้เชื่อมโยงกับบัญชีร่วมระหว่างเครือหลินกับเครือซ่ง ซึ่งเป็นบัญชีที่เปิดขึ้นในวันที่เราจดทะเบียนสมรสพอดี บนบัตรมีลายเซ็นอนุมัติของฉัน หลินจิ้ง

เขาไม่เคยใส่ใจมันเลย เขาคิดว่ามันเป็นเพียงขั้นตอนทางเอกสารเท่านั้น

เขาไม่รู้ว่าอำนาจอนุมัตินั้นทำให้ฉันสามารถทำอะไรได้มากกว่าการลงลายมือชื่อ

ฉันถือบัตรใบนั้น วางลงบนโต๊ะ แล้วจ้องมองมันอยู่นาน

นอกหน้าต่าง เมืองยังคงสว่างไสว ภายในบ้านมีเสียงหัวเราะเบา ๆ ของเซียวเวยดังมาจากชั้นสอง เสียงของเธอสดใสและปราศจากความเกรงใจแม้แต่น้อย

เช้าวันต่อมา ฉันตื่นตอนตีห้า

ไม่ใช่เพราะนอนไม่หลับ ฉันหลับสบายมากต่างหาก นั่นเป็นเรื่องประหลาดที่สุดของเมื่อคืน

ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้า หวีผม แล้วลงไปชงกาแฟในครัว ทุกอย่างดำเนินไปอย่างไม่เร่งรีบ มือไม่สั่น ฉันเพียงทำสิ่งต่าง ๆ ตามลำดับเหมือนเช้าทุกวันตลอดสามปีที่ผ่านมา

สิ่งที่แตกต่างก็คือ ครั้งนี้ฉันชงกาแฟเพียงแก้วเดียว

หกโมงสิบห้า ฉันนั่งลงที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเชื่อมต่อเข้าระบบบริหารสินทรัพย์ที่เชื่อมโยงกันของเครือหลิน

บัตรสีดำวางอยู่ข้างแป้นพิมพ์

อำนาจอนุมัติที่เขาคิดว่าเป็นเพียงขั้นตอนทางเอกสารนั้น แท้จริงแล้วร่างขึ้นโดยทนายความส่วนตัวของครอบครัวฉัน ไม่ใช่ทนายความของเครือซ่ง ไม่มีใครทางฝั่งนั้นอ่านเงื่อนไขในภาคผนวกฉบับที่สามอย่างละเอียด แต่ฉันอ่านแล้ว ฉันอ่านซ้ำไปซ้ำมาจนจำทุกตัวอักษรได้ขึ้นใจ

ภาคผนวกฉบับที่สามอนุญาตให้ผู้มอบอำนาจ ซึ่งก็คือฉัน ปรับโครงสร้างสัดส่วนการลงทุนของเครือหลินในกิจการร่วมทุน รวมถึงสิทธิในการถอนทุนตามกำหนดเวลา ภายในเจ็ดสิบสองชั่วโมงหลังจากเงื่อนไขกระตุ้นมีผลบังคับใช้

เงื่อนไขกระตุ้นคือ การกระทำที่ละเมิดหน้าที่ในชีวิตสมรส ซึ่งต้องมีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรและผ่านการรับรองโดยโนตารีพับลิก

ฉันเปิดลิ้นชักด้านซ้าย หยิบซองเอกสารออกมาหนึ่งซอง

ข้างในมีบันทึกการรับรองเอกสารที่จัดทำขึ้นเมื่อสามสัปดาห์ก่อน ตอนที่ฉันรู้แล้วว่าเขาจะพาผู้หญิงคนนั้นกลับบ้าน นักสืบเอกชนทำงานได้รวดเร็วมากเมื่อได้รับค่าตอบแทนอย่างเหมาะสม

ฉันวางซองเอกสารลงบนโต๊ะข้างบัตรสีดำ

ก่อนเจ็ดโมงสิบนาที มีเสียงฝีเท้าดังลงมาจากบันได เซียวเวยเดินลงมาที่ห้องครัว สวมเสื้อของเขา ผมยังไม่ได้หวี และทำตัวเป็นธรรมชาติราวกับที่นี่เป็นบ้านของเธอมานานแล้ว

เธอมองฉันแล้วชะงักไปหนึ่งวินาที

ฉันมองกลับไป ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นถือแก้วกาแฟเดินออกไปยังห้องด้านนอก

ไม่จำเป็นต้องอธิบาย ไม่จำเป็นต้องเตือน

จนถึงแปดโมง ฉันโทรหาผู้ช่วยฝ่ายกฎหมายของตัวเองด้วยน้ำเสียงเรียบสม่ำเสมอและชัดเจน

“เปิดใช้ภาคผนวกฉบับที่สาม แล้วจองตั๋วเครื่องบินไปเซี่ยงไฮ้ให้ฉัน เที่ยวบินช่วงเที่ยง”

ผู้ช่วยของฉันเงียบไปสองวินาที ก่อนตอบว่า

“รับทราบค่ะ”

เธอไม่ถามอะไรเพิ่มเติม เพราะเข้าใจความหมายของประโยคนี้มานานแล้ว

ฉันวางสายแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามาอย่างอ่อนโยนและไร้ความรู้สึก เมืองนี้สวยที่สุดในช่วงเวลานี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มส่งเสียงอึกทึก

สิบโมงครึ่ง โทรศัพท์ของฉันสั่นขึ้น

ซ่งหมิงเจี้ยน

ฉันมองหน้าจอที่สว่างขึ้น ปล่อยให้มันสั่นจนหยุดไปเอง แล้วจึงตัดสาย

ห้านาทีต่อมา โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง คราวนี้ฉันรับสาย

“หลินจิ้ง ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? บัญชีกิจการร่วมทุนเกิดอะไรขึ้น?”

น้ำเสียงของเขายังคงสงบนิ่ง เป็นความสงบนิ่งที่จงใจแสดงออกมา ฉันแยกแยะมันได้ดี

“คุณโทรหาทนายความเถอะค่ะ พวกเขาจะอธิบายให้คุณเข้าใจได้ชัดเจนกว่าฉัน”

“เธอ…”

“ฉันกำลังไปสนามบิน อย่าโทรหาเบอร์นี้อีก”

ฉันวางสาย

มือไม่สั่น ไม่รู้สึกจุกในลำคอ ไม่มีอะไรทั้งนั้น มีเพียงความรู้สึกโล่งเบาอย่างประหลาดของคนที่เพิ่งวางสิ่งของซึ่งแบกมานานเกินไปลงเสียที

ที่สนามบิน ฉันนั่งดื่มชาและรอให้ประตูขึ้นเครื่องเปิด

หน้าจอโทรศัพท์ยังคงสว่างขึ้นอย่างต่อเนื่อง ชื่อที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นทีละชื่อ ทั้งแม่สามี น้องสะใภ้ ผู้ช่วยของเขา แล้วก็เขาอีกครั้ง

ฉันปิดเครื่องโทรศัพท์ แล้วเก็บมันลงในกระเป๋า

ตลอดสามปี ฉันคอยรับฟัง ตลอดสามปี ฉันเฝ้ารอ และตลอดสามปี ฉันเชื่อว่าหากอดทนเพิ่มอีกสักหน่อย ทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงไป

แต่คนที่ชนะไม่ใช่คนที่อดทนเสมอไป หากเป็นคนที่รู้ว่าเมื่อไรควรหยุด

ฉันใช้ภาคผนวกฉบับที่สาม ไม่ได้ทำลายเขา ฉันเพียงนำส่วนของครอบครัวตัวเองกลับคืนมา ส่วนที่ไม่ควรตกไปอยู่ในมือของคนแบบนั้นตั้งแต่แรก

เสียงประกาศเรียกเที่ยวบินดังขึ้น

ฉันลุกขึ้น ลากกระเป๋าเดินทาง แล้วเดินผ่านประตูขึ้นเครื่อง

โดยไม่หันกลับไปมองอีก

ช่วงบ่ายที่เซี่ยงไฮ้มีฝนตกปรอย ๆ

คนที่มารับฉันที่สนามบินคือเฉิงฮ่าว ลูกพี่ลูกน้องของฉัน ซึ่งดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการบริหารสาขาเซี่ยงไฮ้ของเครือหลิน

เขามองฉันโดยไม่ถามอะไร เพียงเปิดประตูรถให้

ฉันขึ้นไปนั่งแล้วมองตึกสูงที่เคลื่อนผ่านไปนอกหน้าต่างกระจกเปียกฝน

เฉิงฮ่าวขับรถไปได้สักพัก ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“คุณอารู้แล้วว่าเธอกลับมา”

ไม่ใช่คำถาม

“คุณอาโทรหาพี่เหรอ?” ฉันถาม

“เปล่า คุณอาโทรหาทนายความของตระกูลซ่งด้วยตัวเอง เมื่อสองชั่วโมงก่อน”

ฉันหันไปมองเขา

เขามองถนนตรงหน้า น้ำเสียงยังคงราบเรียบ

“คุณอาบอกว่าภาคผนวกฉบับที่สามเป็นขั้นตอนที่เธอทำผิดพลาด ทรัพย์สินส่วนนั้นต้องคืนภายในเจ็ดวัน”

ฉันเงียบไปหลายวินาที

จากนั้นก็หัวเราะเบา ๆ

“พี่อ่านภาคผนวกฉบับที่สามแล้วหรือยัง?”

เฉิงฮ่าวเหลือบมองฉันแวบหนึ่ง

“อ่านแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นพี่ก็รู้ว่าคุณอากำลังพูดผิด”

“รู้”

เขาหยุดรถตรงสัญญาณไฟแดง มือยังคงวางอยู่บนพวงมาลัย

“แต่เธอก็รู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าพวกเขาจะไม่หยุดแค่นี้?”

ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง หยดฝนไหลคดเคี้ยวไปตามกระจก

ตลอดสามปีแห่งความอดทน ฉันได้เรียนรู้สิ่งหนึ่งว่า คนที่ต้องการต่อสู้ไม่จำเป็นต้องรอให้เราไปยั่วยุ พวกเขาจะเดินเข้ามาหาเราเอง

“รู้ค่ะ” ฉันตอบ “เพราะอย่างนั้นฉันถึงกลับมาที่นี่ก่อน”

สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว

รถเคลื่อนตัวออกไป

แล้วโทรศัพท์ของเฉิงฮ่าวก็สั่นขึ้น ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เราทั้งคู่เงียบลงพร้อมกัน

หลินกั๋วต้ง ประธานเครือหลิน บิดาของฉัน ผู้ที่ฉันไม่ได้ติดต่อด้วยมาตลอดสามปีที่ผ่านมา"
หากคุณต้องการอ่านเนื้อหาส่วนที่เหลือของบทความนี้ โปรดพิมพ์คำว่า "yes" ในช่องแสดงความคิดเห็น เพื่อแจ้งให้ทราบว่าควรดำเนินการอย่างไรต่อไป ขอบคุณทุกท่านมากครับ/ค่ะ

"วันที่สามหลังแต่งงาน แม่สามีบอกว่าบ้านหลังนี้เป็นบ้านที่ยืมคนอื่นมา ให้พวกเราย้ายออกไป ฉันยิ้มแล้วตอบว่า “ได้ค่ะ งั้นฉั...
2026/10/12

"วันที่สามหลังแต่งงาน แม่สามีบอกว่าบ้านหลังนี้เป็นบ้านที่ยืมคนอื่นมา ให้พวกเราย้ายออกไป ฉันยิ้มแล้วตอบว่า “ได้ค่ะ งั้นฉันกลับไปอยู่บ้านวิลล่าขนาด 500 ตารางเมตรของครอบครัวฉันก็แล้วกัน”

—

วันที่สามหลังแต่งงาน หลิวกุ้ยเฟิน แม่สามีของฉันยืนอยู่กลางลานบ้าน มือทั้งสองข้างกำชายผ้าห่มแน่น มุมปากเผยรอยยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าการร้องไห้เสียอีก

“เสี่ยวหย่า บ้านหลังนี้แม่ยืมมาจากญาติ พอสิ้นเดือนเจ้าของก็จะเอาคืนแล้ว พวกเธอสองคนต้องย้ายออกไปนะ”

หลินเสี่ยวหย่ามองเธอแล้วหัวเราะเบา ๆ

“ได้ค่ะ งั้นฉันกลับไปอยู่บ้านวิลล่าขนาด 500 ตารางเมตรของครอบครัวฉันก็แล้วกัน”

มือของหลิวกุ้ยเฟินสั่นขึ้นมา ผ้าห่มร่วงลงพื้นจนฝุ่นบาง ๆ ฟุ้งกระจาย

เฉินโม่ยืนอยู่ตรงธรณีประตู ใบหน้าซีดขาวราวกับกำแพงที่เพิ่งทาสีใหม่

เฉินจิ้ง น้องสาวของสามี อุ้มลูกชายยืนอยู่ข้าง ๆ อ้าปากค้างด้วยความตกใจ

ก่อนที่ฉันจะพูดประโยคนั้นออกมา เช้าวันเดียวกัน เสียงของแม่สามีก็ดังมาจากชั้นล่างตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี

“เสี่ยวหย่า ตื่นแล้วลงมาช่วยแม่หน่อย!”

“กำลังลงไปค่ะ”

หลินเสี่ยวหย่าขานรับ พลางรวบผมขึ้นอย่างลวก ๆ แล้วสวมเสื้อบุนวมลายดอกเล็ก ๆ ที่แม่สามีซื้อให้

พูดตามตรง ตอนสวมเสื้อตัวนั้น หลินเสี่ยวหย่าแทบจำตัวเองไม่ได้

เนื้อผ้าแข็งกระด้าง ลวดลายดูแก่เกินวัย แถมกระดุมตรงปลายแขนเสื้อยังหายไปหนึ่งเม็ด

แต่แม่สามีบอกว่านี่คือ “ของขวัญต้อนรับลูกสะใภ้” เธอจึงปฏิเสธไม่ลง

พอเดินออกจากห้อง เธอก็เห็นเฉินโม่ยังนอนคลุมโปงอยู่บนเตียง

เมื่อลงมาถึงลานบ้าน หลิวกุ้ยเฟินไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตาขึ้น เพียงเลื่อนตะกร้ามันเทศที่ยังเปื้อนโคลนมาไว้ตรงหน้าเธอ

มันเทศในตะกร้านั้นหนักไม่น้อยกว่าสิบชั่ง เธอต้องนั่งยอง ๆ ล้างอยู่กลางลานบ้านเกือบหนึ่งชั่วโมง จนมือทั้งสองข้างหนาวแดงไปหมด

หลังจากตื่นนอน เฉินโม่ก็นั่งดูโทรทัศน์อยู่ในบ้าน มีเพียงบางครั้งที่เขายื่นหน้าออกมาถามว่า “เสร็จหรือยัง” แล้วก็หดกลับเข้าไปเหมือนเดิม

ผู้ชายที่เธอรักมาตลอดเจ็ดปี ตอนที่เธอถูกเรียกให้ตื่นมาล้างมันเทศ เขาไม่เคยพูดแม้แต่คำเดียวว่า “ให้ฉันช่วยเธอนะ”

คำสาบานในงานแต่งที่ว่า “พี่จะดูแลเธอไปตลอดชีวิต” พอนึกย้อนกลับไปตอนนี้ ก็ไม่ต่างจากคำพูดละเมอเลยสักนิด

“แม่คะ ให้หนูทำเองค่ะ”

หลิวกุ้ยเฟินไม่พูดอะไร เพียงขยับหลบไปด้านข้าง

หม้อเหล็กใบใหญ่บนเตามีไอน้ำร้อนลอยขึ้นมา เส้นบะหมี่กำลังเดือดพล่านอยู่ในหม้อ

หลินเสี่ยวหย่าใช้ตะเกียบคนสองสามครั้ง กลิ่นหอมของแป้งสาลีทำให้เธอนึกถึงห้องครัวที่บ้านของตัวเองในปักกิ่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ชุดเครื่องครัวนำเข้าที่วางอยู่ในครัวแบบเปิดนั้น เธอยังไม่เคยใช้แม้แต่ครั้งเดียว

“เสี่ยวหย่า”

เสียงแม่สามีขัดจังหวะความคิดของเธอ

“ชามใบใหญ่ที่สุดนั่นให้พ่อสามีของลูก วันนี้เขาต้องไปทำงานที่ไซต์ก่อสร้าง ต้องกินให้มากหน่อย”

“ชามขนาดกลางให้โม่โม่ ส่วนชามเล็กที่สุด…”

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง

“ชามเล็กที่สุดลูกกิน”

หลินเสี่ยวหย่ามองชามทั้งสามใบ

ชามใบใหญ่ที่สุดมีขนาดเกือบเท่ากะละมังล้างหน้า ชามใบกลางมีขนาดปกติ ส่วนใบเล็กที่สุดก็ใหญ่กว่าถ้วยชาเพียงนิดเดียวเท่านั้น

เธอไม่พูดอะไร เพียงแบ่งบะหมี่ใส่ชามอย่างเงียบ ๆ

หลิวกุ้ยเฟินยืนอยู่ข้าง ๆ จ้องมือของเธอไม่วางตา

ทันใดนั้น อีกฝ่ายก็พูดขึ้นว่า “ถอดกำไลวงนั้นออกสิ ใส่ทำอาหารมันเกะกะ”

หลินเสี่ยวหย่าก้มมองกำไลหยกสีเขียวบนข้อมือ

มันเป็นของที่คุณยายทิ้งไว้ให้เธอ สีเขียวสม่ำเสมอและมีความโปร่งใสสวยงาม เมื่อปีที่แล้วผู้เชี่ยวชาญจากบ้านประมูลแห่งหนึ่งในฮ่องกงประเมินราคาให้ โดยบอกว่ามีมูลค่าอย่างน้อยเจ็ดหลัก

เดิมทีเธอไม่อยากสวมมัน แต่แม่ของเธอยืนกรานให้สวม

“ครอบครัวฝ่ายสามีของลูกไม่ธรรมดาหรอกนะ สวมกำไลไว้สักวงจะได้ช่วยเสริมราศี”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ ไม่เกะกะหรอกค่ะ”

เธอไม่ถอดกำไลออก

สีหน้าของหลิวกุ้ยเฟินหม่นลงเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ

อาหารเช้าถูกจัดขึ้นในห้องโถงใหญ่

เฉินเจี้ยนกั๋ว พ่อสามี นั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธานแล้ว โดยมีชามใบใหญ่วางอยู่ตรงหน้า

เขาเป็นช่างก่ออิฐที่ซื่อสัตย์และเรียบง่าย ผิวคล้ำแดด ไม่ค่อยพูด เวลากินก็มักส่งเสียงซู้ดซ้าด

เฉินโม่สวมชุดนอนเดินลงมา ผมเผ้ายุ่งเหยิง เขาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ แล้วเหลือบมองหลินเสี่ยวหย่าแวบหนึ่งก่อนจะหลบสายตา

“กินสิ นั่งเหม่ออยู่ทำไม”

หลิวกุ้ยเฟินเลื่อนชามใบเล็กที่สุดมาไว้ตรงหน้าหลินเสี่ยวหย่า แล้วเลื่อนจานผักดองมาให้อีกจาน

“เสี่ยวหย่า ฐานะครอบครัวเราไม่ค่อยดี ลูกก็อดทนหน่อยนะ”

“ไม่เหมือนสาว ๆ ในเมือง อยากกินอะไรก็ได้กิน”

หลินเสี่ยวหย่าหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบเส้นบะหมี่เส้นหนึ่ง

บะหมี่ถูกต้มจนเละเกินไป แถมยังเหนียวติดกันเล็กน้อย

ผักดองก็เค็มจัดจนเธอต้องดื่มน้ำตามหนึ่งอึกถึงจะกลืนลงคอได้

“แม่ครับ”

เฉินโม่เอ่ยขึ้นกะทันหัน

“เสี่ยวหย่าไม่เคยลำบากมาก่อน แม่อย่าทำให้เธอลำบากใจเกินไปเลยครับ”

หลิวกุ้ยเฟินถลึงตาใส่ลูกชาย

“แม่ทำให้มันลำบากใจตรงไหน?”

“แม่กำลังสอนให้มันรู้จักใช้ชีวิตต่างหาก!”

“ดูไอ้กำไลวงนั้นสิ สว่างวาบขนาดนั้น ดูเหมือนคนรู้จักประหยัดอดออมเสียที่ไหน?”

“ถ้าเมียของลุงหวังข้างบ้านเห็นเข้า คงนึกว่าตระกูลเฉินของเราร่ำรวยมาก!”

“แม่!”

ใบหน้าของเฉินโม่แดงก่ำ

หลินเสี่ยวหย่ากดมือเขาไว้แล้วพูดเสียงเบาว่า “คุณแม่พูดถูกค่ะ เป็นหนูเองที่คิดไม่รอบคอบ”

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง

“เดี๋ยวหนูจะถอดออกค่ะ”

สีหน้าของหลิวกุ้ยเฟินจึงค่อย ๆ คลายลงเล็กน้อย

“แบบนี้สิถึงจะถูก”

“ผู้หญิงเราแต่งงานแล้วก็ต้องรู้จักบริหารจัดการครอบครัว”

“ของที่ดูหรูหราเกินไปแบบนี้ เก็บไว้จะดีกว่า”

อาหารเช้าจบลงท่ามกลางความเงียบ

เฉินเจี้ยนกั๋วกินบะหมี่เสร็จก็ออกจากบ้านไป ก่อนออกไปเขาเหลือบมองหลินเสี่ยวหย่า ริมฝีปากขยับเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา

ช่วงเช้า หลิวกุ้ยเฟินใช้ให้หลินเสี่ยวหย่าไปซื้อซีอิ๊วที่ตลาดในตัวตำบล

จากหมู่บ้านไปถึงตัวตำบลต้องเดินยี่สิบนาที เป็นถนนดินที่เต็มไปด้วยโคลน เพราะเมื่อวานเพิ่งมีฝนตก

หลินเสี่ยวหย่าเปลี่ยนไปสวมรองเท้าผ้าคู่หนึ่ง

เป็นรองเท้าที่แม่สามีเอามาให้ โดยบอกว่าซื้อมาจากตลาดนัดเมื่อปีที่แล้วและยังไม่เคยใส่

เธอเดินกระโผลกกระเผลกมุ่งหน้าไปยังตัวตำบล

เมื่อเดินผ่านต้นห้วยขนาดใหญ่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน ก็เห็นผู้หญิงหลายคนนั่งเด็ดผักอยู่ใต้ต้นไม้

พอเห็นเธอ ทุกคนก็เงยหน้าขึ้นมอง

“อ้าว นี่ลูกสะใภ้คนใหม่ของบ้านตาเฉินใช่ไหม?”

“สาวจากในเมืองคนนั้นน่ะเหรอ?”

“หน้าตาสวยจริง ๆ จุ๊ ๆ ทำไมถึงเลือกเจ้าหนุ่มเฉินโม่ได้ล่ะ?”

“ได้ยินว่าเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยกันนี่”

“เพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย?”

“ถ้าอย่างนั้นหล่อนไม่รู้สภาพครอบครัวตระกูลเฉินมาก่อนหรือไง?”

“รู้แล้วจะทำยังไง แต่งกันไปแล้วนี่”

หลินเสี่ยวหย่าเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มสุภาพประดับอยู่

เธอได้ยินเสียงซุบซิบจากด้านหลัง แม้เสียงจะไม่ดังนัก แต่ทุกคำกลับชัดเจน

“ได้ยินว่าค่าสินสอดให้ไปแค่สามหมื่นแปดพันเองนะ”

“ใช่น่ะสิ สาวจากในเมืองจะหวังอะไรได้อีก?”

“ก็หวังตัวคนไง เฉินโม่คนนั้นก็หน้าตาดีอยู่นะ”

เธอเดินเร็วมาก แทบจะวิ่งไปถึงตัวตำบล

ตัวตำบลมีขนาดไม่ใหญ่ มีถนนสายหลักเพียงสายเดียว สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านขายของชำ ร้านขายขนม และร้านฮาร์ดแวร์

หลินเสี่ยวหย่าซื้อซีอิ๊วจากร้านขายของชำ แล้วหยิบน้ำตาลทรายแดงมาอีกหนึ่งห่อ

เช้านี้แม่สามีไอสองสามครั้ง เธอจึงอยากชงน้ำตาลทรายแดงให้ดื่มสักหน่อย

ระหว่างทางกลับ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

บนหน้าจอปรากฏคำว่า “แม่”

หลินเสี่ยวหย่าลังเลเล็กน้อยก่อนจะรับสาย

“เสี่ยวหย่า เป็นยังไงบ้าง?”

“ครอบครัวสามีดูแลลูกดีไหม?”

น้ำเสียงของแม่เต็มไปด้วยความห่วงใย

“ดีมากค่ะ แม่”

“จริงเหรอ?”

“อย่าหลอกแม่นะ”

“เมื่อคืนพ่อของลูกนอนไม่หลับทั้งคืน เอาแต่กังวลว่าลูกจะถูกเอาเปรียบ”

จมูกของหลินเสี่ยวหย่าร้อนผ่าว แต่เธอยังคงควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคง

“จริงค่ะ แม่ แม่สามีขยันมาก กำลังสอนหนูทำบะหมี่ทำมืออยู่ค่ะ”

“เฉินโม่ก็ดีกับหนูมากค่ะ”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

“เสี่ยวหย่า แม่จะบอกลูกไว้นะ ถ้าอยู่ต่อไปไม่ไหวจริง ๆ ก็กลับบ้านมา”

“บ้านเราไม่ได้ขาดข้าวให้ลูกกินสักชาม”

“พ่อของลูกบอกแล้วว่า ห้องของลูกยังจัดเตรียมไว้เหมือนเดิม ลูกจะกลับมาอยู่เมื่อไรก็ได้”

“แม่…”

เสียงของหลินเสี่ยวหย่าเริ่มสะอื้นเล็กน้อย

“เด็กโง่ ร้องไห้ทำไมกัน”

“แต่งงานแล้วก็ยังเป็นลูกสาวของแม่อยู่ดี”

“จริงสิ ลูกสวมกำไลวงนั้นอยู่หรือเปล่า?”

“สวมอยู่ค่ะ”

“ดีแล้ว”

“จำไว้นะ นั่นเป็นของที่คุณยายให้ลูก ใครอยากได้ก็ห้ามยกให้เด็ดขาด”

“เข้าใจไหม?”

“หนูเข้าใจแล้วค่ะ”

หลังวางสาย หลินเสี่ยวหย่ายืนอยู่ริมถนน มองแนวภูเขาที่อยู่ไกลออกไป

แสงแดดในฤดูหนาวเบาบางและเย็นชา ท้องทุ่งว่างเปล่า มีนกกระจอกสองสามตัวกระโดดไปมาบนเสาไฟฟ้า

จู่ ๆ เธอก็นึกถึงบ้านของตัวเองในปักกิ่ง

วิลล่าขนาด 500 ตารางเมตร สูงสามชั้น มีสนามหญ้าและสวนด้านนอก แม่ของเธอปลูกกุหลาบกับดอกไห่ถังไว้เต็มสวน

ห้องของเธออยู่ชั้นสอง หน้าต่างกระจกสูงจากพื้นจรดเพดานมองออกไปเห็นทะเลสาบในหมู่บ้านจัดสรร

ในตู้เสื้อผ้าเต็มไปด้วยเสื้อผ้าจากแบรนด์ที่เธอชอบ ส่วนบนชั้นหนังสือก็เรียงรายไปด้วยหนังสือหลายเล่มที่เธออ่านค้างไว้

แต่เธอกลับเลือกที่นี่ด้วยตัวเอง

หมู่บ้านที่ต้องเดินยี่สิบนาทีเพื่อซื้อซีอิ๊ว ครอบครัวที่บังคับให้เธอสวมเสื้อบุนวมลายดอกเล็ก ๆ และล้างมันเทศเปื้อนโคลน

เธอเช็ดหางตา หิ้วซีอิ๊วกับน้ำตาลทรายแดงเดินกลับบ้าน

เมื่อกลับถึงบ้านตระกูลเฉิน ก็พบว่ามีคนเพิ่มขึ้นอีกสองคนในลานบ้าน

หญิงสาวคนหนึ่งนั่งบนเก้าอี้เตี้ย กำลังแทะเมล็ดแตงโมอยู่ โดยมีสัมภาระเดินทางวางอยู่ข้างเท้า

ข้าง ๆ มีเด็กชายอายุห้าหรือหกขวบ กำลังใช้กิ่งไม้เขี่ยมดบนพื้นดิน

“พี่สะใภ้กลับมาแล้วเหรอ?”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น เปลือกเมล็ดแตงโมร่วงออกจากมุมปาก

“หนูชื่อเฉินจิ้ง เป็นน้องสาวของพี่โม่ค่ะ”

“นี่ลูกชายหนู ห้าวห้าว”

หลินเสี่ยวหย่าชะงักไปเล็กน้อย

เธอเคยพบกับน้องสามีคนนี้ในงานแต่งงานแล้ว แต่ตอนนั้นมีคนมากมาย จึงยังไม่มีโอกาสพูดคุยกัน

เฉินจิ้งดูอายุน้อยกว่าเธอสองสามปี ผมดัดเป็นลอน ทาลิปกลอสเป็นประกาย และสวมเสื้อคลุมลายหนังเสือดาว

หลินเสี่ยวหย่าอธิบายไม่ถูกว่าบุคลิกของอีกฝ่ายเป็นอย่างไร แต่ดูคล้ายหญิงสาวที่ทำงานอยู่ในร้านทำผมแถวตลาด

“สวัสดีค่ะ”

หลินเสี่ยวหย่าพยักหน้า

“แม่บอกให้หนูกลับมาอยู่สักสองสามวันค่ะ”

เฉินจิ้งปัดเศษเปลือกเมล็ดแตงโมออกจากมือ

“ยังไงอยู่ในเมืองหนูก็ไม่มีอะไรทำพอดี กลับมาอยู่เป็นเพื่อนแม่สักหน่อยก็ดีเหมือนกัน”

“ห้าวห้าว เรียกน้าสะใภ้สิ”

เด็กชายเงยหน้าขึ้น ใช้กิ่งไม้ชี้ไปทางหลินเสี่ยวหย่า

“น้าสะใภ้ครับ กำไลของน้าสวยจังเลย”

เฉินจิ้งตบต้นคอลูกชายเบา ๆ หนึ่งที

“เจ้าเด็กแสบ สายตาดีจริง ๆ”

“พี่สะใภ้อย่าถือสาเลยนะคะ เด็กคนนี้เห็นอะไรก็แปลกตาไปหมด”

หลินเสี่ยวหย่ายิ้มเล็กน้อย

“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าห้าวห้าวชอบ เดี๋ยวน้าให้ดูนะ”

เธอเดินไปทางห้องครัว แต่เมื่อเดินผ่านห้องโถงใหญ่ ก็ได้ยินเสียงหลิวกุ้ยเฟินกับเฉินจิ้งกำลังคุยกันอยู่ข้างใน

ประตูปิดไม่สนิท เสียงพูดคุยดังไม่มากไม่น้อย พอดีให้เธอได้ยินทุกคำ

“แม่ว่า บ้านของพี่สะใภ้หนูมีฐานะขนาดไหนกันแน่?”

“หนูว่ากำไลวงนั้นดูไม่เหมือนของปลอมเลยนะ”

“จะไปสนใจว่าบ้านมันมีฐานะยังไงทำไม ในเมื่อแต่งเข้ามาแล้ว ก็เป็นคนของตระกูลเฉิน”

“ลูกก็รู้ว่าพี่ชายของลูกเป็นคนยังไง ใจอ่อนจะตาย แม่ต้องช่วยควบคุมมันให้ดีหน่อย”

“เรื่องบ้าน แม่บอกพี่สะใภ้หรือยัง?”

“คืนนี้ค่อยบอก”

“ปล่อยให้มันผ่านวันนี้ไปก่อน”

ฝีเท้าของหลินเสี่ยวหย่าหยุดชะงัก หัวใจเหมือนหล่นวูบไปครึ่งหนึ่ง

เรื่องบ้านงั้นเหรอ?

เรื่องบ้านอะไร?

เธอยืนอยู่ในห้องครัว วางซีอิ๊วกับน้ำตาลทรายแดงลง

นิ้วมือเผลอลูบกำไลบนข้อมือ ความเย็นเยียบของหยกช่วยให้เธอสงบลงได้เล็กน้อย

ช่วงบ่าย เฉินโม่ไปที่สถานีรับส่งพัสดุในตัวตำบลเพื่อรับของ ส่วนเฉินจิ้งพาห้าวห้าวไปร้านขายของชำตรงปากทางเข้าหมู่บ้านเพื่อซื้อขนม

ในลานบ้านจึงเหลือเพียงหลินเสี่ยวหย่ากับหลิวกุ้ยเฟิน

หลิวกุ้ยเฟินกำลังตากผ้าห่มทีละผืน โดยพาดไว้บนราวตากผ้า

หลินเสี่ยวหย่าเดินเข้าไปช่วย ทั้งสองคนจับผ้าห่มคนละด้านแล้วดึงให้ตึงเรียบ

ภายใต้แสงแดด กลิ่นของผ้าฝ้ายให้ความรู้สึกอบอุ่น

“คุณแม่คะ”

หลินเสี่ยวหย่าเอ่ยขึ้น

“เรื่องบ้านที่คุณแม่พูดวันนี้…”

มือของหลิวกุ้ยเฟินหยุดชะงักไปเล็กน้อย

“ค่อยคุยกันคืนนี้ ยังไม่ต้องรีบ”

“หนูอยากรู้ค่ะ”

หลินเสี่ยวหย่ามองเข้าไปในดวงตาของเธอ

“ตกลงมันเป็นเรื่องอะไรกันแน่?”"
หากคุณต้องการอ่านเนื้อหาส่วนที่เหลือของบทความนี้ โปรดพิมพ์คำว่า "yes" ในช่องแสดงความคิดเห็น เพื่อแจ้งให้ทราบว่าควรดำเนินการอย่างไรต่อไป ขอบคุณทุกท่านมากครับ/ค่ะ

"รถกำลังแล่นไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจครรภ์ จู่ ๆ ลำโพงบลูทูธภายในรถก็เชื่อมต่อกับสายโทรศัพท์โดยอัตโนมัติเสียงผู้หญิงแสนอ่อนหว...
2026/10/11

"รถกำลังแล่นไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจครรภ์ จู่ ๆ ลำโพงบลูทูธภายในรถก็เชื่อมต่อกับสายโทรศัพท์โดยอัตโนมัติ

เสียงผู้หญิงแสนอ่อนหวานดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอันคับแคบภายในรถ

“ฉันกลับมาแล้วนะ คุณหย่ากับเธอได้ไหม?”

ซ่งจิ่งหวยยังคงมองตรงไปข้างหน้า

เขาไม่อธิบายอะไร และไม่ได้ตอบผู้หญิงปลายสาย เพียงยื่นมือไปกดตัดสายอย่างเด็ดขาด

ในวินาทีนั้น ฉันเคยไร้เดียงสาคิดว่าการกระทำของเขาคือคำตอบแล้ว

ฉันคิดว่าเขาปฏิเสธผู้หญิงคนนั้น

แต่พอตกค่ำ ทนายความส่วนตัวของซ่งจิ่งหวยกลับปรากฏตัวในห้องนอนของเรา พร้อมวางข้อตกลงการหย่าร้างที่จัดเตรียมไว้อย่างครบถ้วนตรงหน้าฉัน

ฉันเงยหน้ามองผู้ชายที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว

ความรู้สึกผิดในดวงตาของเขาถูกซ่อนไว้อย่างมิดชิด แต่ก็ยังไม่อาจรอดพ้นสายตาของฉันไปได้

ฉันไม่ถามว่าทำไม

และไม่ได้โกรธเกรี้ยว

หลังจากกวาดตาอ่านเงื่อนไขตรงหน้า ฉันก็หยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อ ก่อนถามอย่างสงบนิ่งว่า

“คืนนี้ฉันต้องย้ายออกไปเลยไหม?”

ซ่งจิ่งหวยดูเหมือนเตรียมใจรับมือกับน้ำตา คำถามคาดคั้น และคำอ้อนวอนขอให้เขาเปลี่ยนใจเอาไว้แล้ว

บางทีปฏิกิริยาของฉันอาจแตกต่างจากที่เขาคาดไว้มากเกินไป สีหน้าเย็นชาและห่างเหินของเขาจึงเผยความประหลาดใจออกมาแวบหนึ่ง

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงเอ่ยด้วยเสียงทุ้มแหบ

“ไม่ต้องย้ายออกไป พรุ่งนี้คฤหาสน์หลังนี้จะดำเนินการโอนกรรมสิทธิ์เป็นชื่อของเธอ”

ฉันตอบอย่างว่าง่าย

“ได้ค่ะ”

ซ่งจิ่งหวยไม่มีวันเข้าใจความคิดของคนที่มีสติและมองผลประโยชน์เป็นสำคัญอย่างฉัน

บางครั้ง ยิ่งไม่แย่งชิง ก็ยิ่งทำให้อีกฝ่ายเต็มใจมอบสิ่งต่าง ๆ ให้มากขึ้นเอง

กลยุทธ์ถอยหนึ่งก้าวเพื่อรุกสามก้าว ไม่เคยทำให้ฉันผิดหวังเลยสักครั้ง

ฉันเงยหน้ามองใบหน้าคมเข้มแต่เย็นชาของเขา

“ดึกแล้ว พรุ่งนี้เช้าคุณยังมีประชุมกับคณะผู้บริหาร ฉันจะไปพักที่ห้องข้าง ๆ ก่อนนะคะ”

พูดจบ ฉันก็วางปากกาลงบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน

แต่ทันทีที่เดินผ่านตัวเขา ข้อมือของฉันกลับถูกคว้าเอาไว้กะทันหัน

มือของซ่งจิ่งหวยบีบข้อมือฉันแน่นมาก

เขาขมวดคิ้ว ริมฝีปากบางเม้มตึง ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนและความโกรธที่กดเอาไว้โดยไม่ทราบสาเหตุ

“เย่หว่านเกอ”

เขาเรียกชื่อและนามสกุลของฉันเต็ม ๆ

“ทำไมเธอถึงไม่โวยวาย?”

ฉันหันกลับไปมองเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ถ้าฉันร้องไห้ อ้อนวอน ไม่ยอมเซ็นชื่อ คุณจะเปลี่ยนใจไหมคะ?”

แขนที่กำลังจับฉันอยู่พลันแข็งทื่อ

ซ่งจิ่งหวยเงียบไปนานมาก

ท้ายที่สุด เขาก็ค่อย ๆ คลายมือออก แล้วพูดเสียงเบาว่า

“ขอโทษ สิ่งที่พี่ควรชดเชยให้เธอ พี่จะไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่น้อย”

ฉันเอียงหน้าเล็กน้อย

ภายใต้แสงไฟ หางตาของฉันแดงระเรื่อกำลังดี ไม่ดูน่าเวทนาเกินไป และไม่เย็นชาเกินไปเช่นกัน

“ฉันเชื่อคุณค่ะ”

คืนนั้น โคมไฟข้างโซฟาในห้องรับแขกส่องสว่างไปจนถึงรุ่งเช้า

เช้าวันต่อมา ฉันกับซ่งจิ่งหวยเดินทางไปยังสำนักงานทะเบียนราษฎรด้วยกัน

ข้อตกลงที่ทนายความนำมาในครั้งนี้หนากว่าเมื่อคืนหลายหน้า ส่วนที่เพิ่มเข้ามาล้วนเป็นเงื่อนไขการชดเชยที่เป็นประโยชน์ต่อฉัน

หลังจากดำเนินขั้นตอนทั้งหมดเสร็จสิ้น เจ้าหน้าที่ก็ส่งเอกสารคืนให้เราทั้งสองคน

จู่ ๆ ซ่งจิ่งหวยก็เป็นฝ่ายจับมือฉันขึ้นมาเอง

นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่เขาทำเช่นนี้ในที่สาธารณะ

สายตาของเขาหยุดอยู่ตรงหน้าท้องของฉันที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยชวนอย่างช้า ๆ ว่า

“ไปกินมื้อกลางวันด้วยกันไหม?”

ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อก่อน ฉันคงดีใจจนนอนไม่หลับไปหลายคืน

ซ่งจิ่งหวยเป็นคนเย็นชาโดยธรรมชาติ และมีความรู้สึกต่อผู้อื่นอย่างจืดจาง

ตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยเป็นฝ่ายแสดงความอ่อนโยนต่อฉันก่อนเลยแม้แต่ครั้งเดียว

แต่ตอนนี้ ฉันเพียงค่อย ๆ ดึงมือออก ถอยหลังไปครึ่งก้าว แล้วหลุบตาลง

“คุณซ่ง ตอนนี้คงไม่เหมาะสมแล้วค่ะ”

คิ้วทั้งสองข้างของเขาขมวดเข้าหากันทันที

เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่อาจปรับตัวให้ชินกับคำเรียกอันห่างเหินและท่าทีรักษาระยะห่างของฉันได้

“เย่หว่านเกอ เราแค่ยุติชีวิตแต่งงาน ไม่ได้กลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันเสียหน่อย”

เขามองฉัน น้ำเสียงค่อนข้างแข็งกระด้าง

“ต่อไปเรายังติดต่อกันได้ในฐานะเพื่อนทั่วไป”

ฉันไม่ได้ตอบอะไร

เมื่อสามปีก่อน ผู้ชายคนเดียวกันนี้เคยพูดอย่างเย็นชาว่าฉันไม่มีคุณสมบัติเพียงพอแม้แต่จะยืนอยู่ข้างเขา

เมื่อเห็นฉันเงียบ ซ่งจิ่งหวยก็ถือเอาเองว่าฉันตกลงแล้ว

เขาเดินไปข้างรถ ก่อนเปิดประตูเบาะผู้โดยสารให้ฉันด้วยตัวเอง

ก่อนหน้านี้ แม้จะเป็นเพียงการกระทำง่าย ๆ เช่นนี้ เขาก็ไม่เคยทำให้ฉันเลย

ฉันยืนนิ่ง ไม่ได้ขึ้นรถทันที

“ช่วงนี้ฉันแพ้ท้องหนักมากค่ะ”

ฉันพูดเสียงเบา

“กลิ่นน้ำมันและอาหารที่ปรุงเค็มจัดในร้านอาหารทำให้ฉันรู้สึกไม่สบาย”

การเคลื่อนไหวของซ่งจิ่งหวยหยุดชะงัก

ภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที เขายืนนิ่งไม่ไหวติง ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ในตอนนี้ว่าฉันกำลังตั้งท้องลูกของเขาอยู่

ความรู้สึกผิดวูบผ่านส่วนลึกในดวงตาของเขา

“พี่สะเพร่าเอง”

ฉันพยักหน้าเบา ๆ ยังคงรักษามารยาทตามสมควร

“ไม่ต้องรบกวนคุณซ่งหรอกค่ะ ฉันเรียกรถกลับเองได้”

แนวกรามของเขาเกร็งขึ้นทันที

ความโกรธค่อย ๆ ปะทุขึ้นในดวงตาสีเข้ม แต่เมื่อเห็นดวงตาของฉันที่ยังบวมแดง เขาก็ข่มอารมณ์ทั้งหมดเอาไว้

“ขึ้นรถ”

ซ่งจิ่งหวยเปิดประตูรถอีกครั้ง

“พี่จะไปส่งเธอกลับเอง”

ครั้งนี้ฉันไม่ได้ปฏิเสธอีก

การยอมถอยอย่างเหมาะสมคือการรู้จักรุกและถอยให้ถูกจังหวะ

หากเอาแต่ปฏิเสธอยู่ตลอด ในสายตาคนอื่นก็จะกลายเป็นการจงใจวางท่า และไม่อาจให้ผลลัพธ์ตามที่ฉันต้องการได้อีกต่อไป

ตลอดทางกลับ ซ่งจิ่งหวยเหลือบมองฉันหลายครั้ง

ทุกครั้งที่ริมฝีปากของเขาขยับเหมือนจะพูดอะไร สุดท้ายกลับไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา

ฉันรู้ว่าเขาต้องการถามเรื่องอะไร

ดังนั้น ก่อนที่เขาจะเปิดปาก ฉันจึงเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน

“ฉันจะไม่เก็บเด็กคนนี้ไว้ค่ะ”

มือที่วางอยู่บนพวงมาลัยของเขากำแน่นขึ้นเล็กน้อย

ฉันพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน จนแทบไม่มีความขุ่นเคืองแม้แต่น้อย

“คุณวางใจได้ค่ะ ฉันจะไม่ทำให้คุณลำบากใจ”

เดิมทีฉันคิดว่าคำตอบนี้เข้าอกเข้าใจและรอบคอบมากพอแล้ว

ไม่คิดเลยว่าปฏิกิริยาของซ่งจิ่งหวยจะตรงกันข้ามกับที่ฉันคาดไว้โดยสิ้นเชิง

บรรยากาศภายในรถพลันเย็นยะเยือกลง

ใบหน้าของเขามืดครึ้มจนน่ากลัว ความโกรธเกรี้ยวรุนแรงปะทุขึ้นในดวงตาลึกล้ำ

“เย่หว่านเกอ”

เสียงของเขาเย็นเยียบ

“เธอไม่อยากคลอดลูกของพี่ถึงขนาดนั้นเลยหรือ?”

ฉันหันไปมองเขาด้วยความตกตะลึง

ในสายตาของทุกคน ซ่งจิ่งหวยเป็นเหมือนยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะและน้ำแข็ง

เขาพูดน้อย รู้จักควบคุมตัวเอง และแทบไม่เคยเปิดเผยอารมณ์ออกมาให้ใครเห็น

นอกจากช่วงเวลาที่เราใกล้ชิดกัน ฉันไม่เคยเห็นเขาสูญเสียการควบคุมต่อหน้าฉันเลย

ยิ่งไม่เคยเห็นเขาโกรธเกรี้ยวรุนแรงเท่าตอนนี้มาก่อน

ฉันไม่ได้โต้เถียง

เพียงค่อย ๆ งอนิ้วมือ กำชายเสื้อไว้ส่วนหนึ่ง แล้วถามเสียงเบาว่า

“ถ้าฉันเก็บเด็กไว้ล่ะคะ?”

“หลังจากคลอดออกมาแล้ว หรือว่าลูกสาวจะต้องมีสถานะเป็นลูกนอกสมรสของคุณ?”

ทันทีที่คำสองคำสุดท้ายหลุดออกมา กรามของซ่งจิ่งหวยก็เกร็งแน่นขึ้นทันที

ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรงอย่างเย็นชา

ใครก็ตามในแวดวงธุรกิจต่างรู้ดีว่า ‘ลูกนอกสมรส’ คือข้อห้ามเด็ดขาดในชีวิตของผู้ชายคนนี้

# # 2

ในแวดวงชนชั้นสูง การที่ผู้ชายมีผู้หญิงอยู่ข้างนอกกี่คนไม่ใช่เรื่องแปลกอีกต่อไป

แต่ไม่ว่าชีวิตส่วนตัวจะยุ่งเหยิงเพียงใด อย่างน้อยในที่สาธารณะ พวกเขาก็ยังต้องให้เกียรติภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่างเพียงพอ

คนโบราณเคยกล่าวไว้ว่า ผู้ชายที่ทอดทิ้งภรรยาจะนำโชคลาภและความมั่งคั่งเข้าบ้านได้ยาก

ด้วยเหตุนี้ ต่อให้ความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาจะเหลือเพียงละครฉากหนึ่ง นักธุรกิจทั้งหลายก็ยังพยายามรักษาภาพลักษณ์ของครอบครัวที่ปรองดองและคู่สามีภรรยาที่ให้เกียรติกันไว้

แต่บิดาของซ่งจิ่งหวยกลับเป็นข้อยกเว้นเพียงคนเดียวที่ไม่สนใจกฎเกณฑ์เหล่านั้น

เขาเคยพาชู้รักพร้อมลูกนอกสมรสกลับมายังคฤหาสน์บรรพบุรุษของตระกูลซ่งอย่างเปิดเผย ปล่อยให้ทั้งสองคนใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกับภรรยาและลูกที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่างไม่รู้สึกละอาย

ไม่นานนัก มารดาแท้ ๆ ของซ่งจิ่งหวยก็ไม่อาจทนต่อความอัปยศอดสูเช่นนั้นได้อีกต่อไป

นางกระโดดลงมาจากดาดฟ้าของคฤหาสน์

หลังจากมารดาเสียชีวิต ชีวิตของซ่งจิ่งหวยก็ไม่ได้ง่ายขึ้นเลย

เขาถูกแม่เลี้ยงทารุณอยู่บ่อยครั้ง อีกทั้งยังต้องทนต่อการกลั่นแกล้งอย่างต่อเนื่องจากน้องชายต่างมารดา

ในเวลานั้น ทุกคนต่างคิดว่าเด็กที่เติบโตมาในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ไม่ช้าก็เร็วคงต้องพังทลายและทำลายชีวิตตัวเอง

ไม่มีใครรู้เลยว่าซ่งจิ่งหวยอดทนอย่างเงียบ ๆ มานานหลายปีเพียงใด

ในช่วงเวลานั้น เขาแอบรวบรวมหลักฐานทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการที่บิดาใช้เงินติดสินบนในการดำเนินธุรกิจ

เมื่ออายุสิบแปดปี เขาเป็นคนส่งเอกสารเหล่านั้นให้หน่วยงานตรวจสอบวินัยด้วยมือตัวเอง

และเขาเองก็เป็นคนผลักบิดาแท้ ๆ ของตนเข้าเรือนจำ

ด้วยเงินทุนและการสนับสนุนจากตระกูลฝ่ายมารดา ซ่งจิ่งหวยจึงสามารถเข้ารับช่วงบริหารกลุ่มบริษัทซ่งได้อย่างราบรื่น

เมื่ออายุยี่สิบปี เขาก็ยืนหยัดอย่างมั่นคงในตำแหน่งผู้มีอำนาจสูงสุดของตระกูลซ่งได้อย่างสมบูรณ์

หนึ่งปีต่อมา น้องชายต่างมารดาที่เคยกลั่นแกล้งเขามาตลอดวัยเด็กก็ประสบเหตุในน่านน้ำสากล

คนคนนั้นเสียชีวิต และแม้แต่ร่างก็ยังไม่ถูกค้นพบ

นับแต่นั้นมา ไม่มีใครในแวดวงธุรกิจกล้าเอ่ยถึงเรื่องลูกนอกสมรสต่อหน้าซ่งจิ่งหวยอีกเลย ยิ่งไม่มีใครกล้าจงใจแตะต้องบาดแผลนี้ของเขา

ขณะนี้ สีหน้าของเขาหนักอึ้งถึงขีดสุด

ราวกับถูกผลักดันด้วยอารมณ์ชั่ววูบ ซ่งจิ่งหวยก็เอ่ยขึ้นอย่างกะทันหันว่า

“หว่านเกอ เก็บเด็กไว้เถอะ”

ฉันยังไม่ทันได้ตอบสนอง สายตาของเขาก็ละออกจากฉันไปแล้ว

ผ่านกระจกรถ เขาจ้องเขม็งไปยังเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านนอก

ฉันหันไปตามทิศทางสายตาของเขาโดยไม่รู้ตัว

ขยายแรงจูงใจของเย่หว่านเกอเพิ่มเงื่อนงำผู้หญิงปลายสายปรับความสม่ำเสมอของสรรพนาม"
หากคุณต้องการอ่านเนื้อหาส่วนที่เหลือของบทความนี้ โปรดพิมพ์คำว่า "yes" ในช่องแสดงความคิดเห็น เพื่อแจ้งให้ทราบว่าควรดำเนินการอย่างไรต่อไป ขอบคุณทุกท่านมากครับ/ค่ะ

"ทันทีที่ได้รับใบหย่า ฉันก็แอบขายบ้านที่เคยซื้อให้ครอบครัวสามีอย่างเงียบ ๆ พร้อมตัดเงินช่วยเหลือเดือนละ 6,000 หยวนที่เคย...
2026/10/11

"ทันทีที่ได้รับใบหย่า ฉันก็แอบขายบ้านที่เคยซื้อให้ครอบครัวสามีอย่างเงียบ ๆ พร้อมตัดเงินช่วยเหลือเดือนละ 6,000 หยวนที่เคยให้กับน้องชายสามีไปด้วย ส่วนสามีที่กำลังเที่ยวพักผ่อนอยู่กับชู้รัก ในที่สุดก็เริ่มร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ

สมุดทะเบียนการหย่าสีแดงวางนิ่งอยู่บนโต๊ะน้ำชา สีแดงสดราวกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน

ฉันยื่นมือไปลูบตัวอักษรสีทองสองตัวบนปกเบา ๆ ชีวิตแต่งงานสิบห้าปี… ในที่สุดก็สิ้นสุดลงเสียที

“แม่คะ นี่คืออะไรเหรอ?”

ซืออวี่ ลูกสาวของฉัน วิ่งออกมาจากห้องด้วยความสงสัย พลางชี้ไปที่สมุดเล่มนั้น

“นี่คือใบรับรองว่าแม่เป็นอิสระแล้วจ้ะ”

ฉันลูบศีรษะลูกน้อยแล้วยิ้มให้

“จากนี้ไป แม่กับลูกจะได้ใช้ชีวิตในแบบที่เราต้องการเสียที”

จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

หวังเจิ้นตงโทรมาจากซานย่า

ฉันเหลือบมองหน้าจอ ก่อนกดตัดสายทันทีโดยไม่ลังเล

ถึงเวลาที่ฉันจะเริ่มโต้กลับแล้ว

ฉันเปิดลิ้นชัก หยิบโฉนดที่ดินพร้อมบัตรธนาคารอีกสองสามใบออกมา

ในเมื่อชอบใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอยู่ข้างนอกนัก… ก็อย่ามาโทษฉันแล้วกันที่ไม่คิดจะปรานี

# # 01

เมื่อสิบห้าปีก่อน ในฤดูใบไม้ร่วงวันหนึ่ง ฉันไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตแต่งงานของตัวเองจะจบลงด้วยวิธีเช่นนี้

ตอนนั้นฉันอายุยี่สิบสามปี เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยและเริ่มทำงานในบริษัทตรวจสอบบัญชีแห่งหนึ่ง

หวังเจิ้นตงอายุมากกว่าฉันสามปี เขาทำงานเป็นพนักงานขายให้กับบริษัทการค้าแห่งหนึ่ง เขาหล่อเหลา พูดจาหวานหู และตามจีบฉันนานถึงครึ่งปีกว่าฉันจะยอมตกลงคบกับเขา

“ฮุ่ยหมิ่น แต่งงานกับพี่นะ พี่จะทำให้เธอเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก”

ในวันเกิดของฉัน เขาคุกเข่าข้างหนึ่งเพื่อขอแต่งงาน พร้อมยื่นแหวนเพชรที่ไม่ได้มีขนาดใหญ่มากนักมาให้

ตอนนั้นฉันซาบซึ้งจนร้องไห้ออกมา และพยักหน้าตกลงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ช่วงปีแรก ๆ หลังแต่งงาน ชีวิตคู่ของเราหวานชื่นอย่างแท้จริง

เราสองคนเช่าอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ที่มีห้องนอนสองห้อง แม้พื้นที่จะไม่กว้างขวาง แต่ก็อบอุ่นเป็นอย่างยิ่ง

ฉันดูแลเรื่องในบ้าน ส่วนเขาก็ออกไปทำงานหาเลี้ยงครอบครัว

หลังจากฉันตั้งครรภ์ เขาก็ยิ่งเอาใจใส่ดูแลฉันมากขึ้น ทุกวันเขาจะโน้มตัวเข้าไปพูดคุยกับลูกในท้องของฉัน

วันที่ซืออวี่ลืมตาดูโลก เขาดีใจจนเดินวนไปวนมาอยู่หลายรอบตรงทางเดินของโรงพยาบาล

“ฮุ่ยหมิ่น เรามีลูกสาวแล้ว! พี่จะต้องมอบชีวิตที่ดีที่สุดให้ลูกให้ได้!”

ตอนนั้น ในดวงตาของเขายังคงมีประกายแสงอยู่

เป็นความหวังต่ออนาคต

เป็นความรับผิดชอบที่มีต่อครอบครัว

แต่เมื่อวันเวลาเคลื่อนผ่านไป…

ผู้ชายคนนั้นก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป

ช่วงแรก เขาอ้างเรื่องงาน บอกว่าต้องออกไปเลี้ยงรับรองลูกค้า จึงกลับบ้านดึกขึ้นเรื่อย ๆ

ต่อมา เขาเริ่มนัดสังสรรค์กับเพื่อน ๆ แม้แต่วันหยุดสุดสัปดาห์ก็ไม่ค่อยอยู่บ้าน

จากนั้น เขาก็เริ่มเดินทางไปทำงานต่างเมืองไม่หยุด แต่ละครั้งหายไปหลายวัน

ฉันต้องทำงานไปด้วยและเลี้ยงลูกไปด้วยเพียงลำพัง

กลางวันออกไปทำงาน

ตอนเย็นยังต้องสอนการบ้านลูก ซักผ้า และทำอาหาร

ทุกครั้งที่ฉันพูดถึงเรื่องนี้ เขามักจะตอบว่า

“เธอรู้ไหมว่าพี่เหนื่อยแค่ไหน? ออกไปวิ่งทำยอดขายข้างนอกมันง่ายนักหรือไง? เรื่องในบ้านเธอก็ช่วยแบกรับให้มากกว่านี้หน่อยสิ”

ฉันเข้าใจว่าเขาทำงานหนักเพียงใด

ดังนั้น ฉันจึงอดทนแบกรับทุกอย่างเอาไว้เงียบ ๆ

---

# # 02

ตอนซืออวี่อายุห้าขวบ ครอบครัวสามีก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น

พ่อสามีเกิดเส้นเลือดในสมองแตกกะทันหัน ต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลและจำเป็นต้องใช้เงินค่ารักษาจำนวนมหาศาล

ในฐานะลูกชายคนโต หวังเจิ้นตงย่อมต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่โดยธรรมชาติ

แต่ตอนนั้นยอดขายของเขาไม่ดี สภาพคล่องทางการเงินก็ฝืดเคือง เขาจึงทำได้เพียงหันมาขอความช่วยเหลือจากฉัน

“ฮุ่ยหมิ่น พี่รู้ว่าหลายปีมานี้เธอต้องลำบากและเสียสละไปมาก แต่ครั้งนี้พี่ต้องขอให้เธอช่วยจริง ๆ”

เขาจับมือฉันไว้ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

ฉันไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนจะนำเงินเก็บทั้งหมดที่สะสมมาตลอดหลายปีออกมา

รวมทั้งสิ้นหนึ่งแสนสองหมื่นหยวน

นั่นคือเงินทุกหยวนที่ฉันอดออมทีละเล็กทีละน้อย เดิมทีตั้งใจจะเก็บไว้เป็นค่าเล่าเรียนของซืออวี่ในอนาคต

ในที่สุด อาการป่วยของพ่อสามีก็ได้รับการรักษาจนหายดี

แต่สถานการณ์ทางการเงินของครอบครัวกลับยิ่งยากลำบากกว่าเดิม

แม่สามีอายุมากแล้ว ไม่สามารถทำงานหนักได้อีกต่อไป

ส่วนหวังเจิ้นฮวา น้องชายสามีของฉัน หลังเรียนจบมหาวิทยาลัยก็ยังหางานที่มั่นคงไม่ได้ วัน ๆ เอาแต่นั่งกินนอนกิน ไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

“ให้เจิ้นฮวามาอยู่กับพวกเธอดีไหม แบบนี้จะได้ช่วยดูแลเขาด้วย”

แม่สามีพูดผ่านโทรศัพท์ทั้งน้ำตา

หวังเจิ้นตงหันมามองฉัน

“ฮุ่ยหมิ่น เธอคิดว่ายังไง?”

แล้วฉันจะพูดอะไรได้อีกล่ะ?

เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว หรือฉันจะปฏิเสธได้จริง ๆ งั้นเหรอ?

หลังจากหวังเจิ้นฮวาย้ายเข้ามาอยู่ด้วย ชีวิตของฉันก็ยิ่งวุ่นวายมากขึ้น

ทุกวันต้องทำอาหารเพิ่มอีกหนึ่งที่

ต้องซักเสื้อผ้าเพิ่มอีกหนึ่งคน

เขายังชอบพาเพื่อนมาบ้านเพื่อเล่นเกมอยู่บ่อย ๆ ทำให้บ้านทั้งรกและเสียงดังอยู่ตลอดเวลา

“พี่สะใภ้ ผมจะออกไปหางานทำ ขอเงินติดตัวสักหน่อยได้ไหมครับ?”

เขามักจะเอ่ยปากขอเงินจากฉันแบบนี้อยู่เสมอ

ตอนแรกก็เพียงไม่กี่ร้อยหยวน

ต่อมาก็กลายเป็นหลายพันหยวน

ฉันไม่เคยปฏิเสธเขาเลยสักครั้ง

หวังเจิ้นตงเองก็พูดอยู่เสมอว่า

“เขาเป็นน้องชายของพี่ ถ้าพวกเราไม่ช่วย แล้วใครจะช่วย?”

ด้วยเหตุนี้…

ทุกเดือนฉันจึงต้องให้เงินค่าครองชีพแก่เขาถึงหกพันหยวน

เงินจำนวนนี้เกือบเท่ากับครึ่งหนึ่งของเงินเดือนฉัน

ซืออวี่ค่อย ๆ เติบโตขึ้น

ลูกต้องเรียนเสริมทักษะหลายอย่าง ค่าเล่าเรียนก็แพงขึ้นเรื่อย ๆ

ฉันจึงตัดค่าใช้จ่ายทุกอย่างของตัวเองลง

แม้แต่เสื้อผ้าดี ๆ สักชุดก็ยังไม่กล้าซื้อให้ตัวเอง

แล้วหวังเจิ้นตงล่ะ?

ยอดขายของเขาดีขึ้นเรื่อย ๆ

รายได้ก็เพิ่มสูงขึ้นทุกปี

แต่เขากลับไม่เคยสนใจค่าใช้จ่ายภายในครอบครัวเลย

เงินของเขาถูกใช้ไปกับการซื้อรถ ซื้อสินค้าแบรนด์เนม และออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนฝูง

“พี่ทำงานหนักหาเงินอยู่ข้างนอก กลับมาบ้านยังต้องมาคอยดูสีหน้าเธออีกหรือไง?”

ทุกครั้งที่ฉันพูดถึงเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้าน เขาก็จะตอบโต้ด้วยประโยคเดิมเสมอ

ตอนนั้นเองที่ฉันเริ่มเข้าใจ

ในใจของผู้ชายคนนี้…

ฉันเป็นเพียงพี่เลี้ยงเด็กที่ทำงานให้ฟรีเท่านั้น

แถมยังเป็นตู้เอทีเอ็มส่วนตัวของเขาอีกด้วย

---

# # 03

ฤดูใบไม้ผลิปีที่แล้ว พ่อสามีเสียชีวิต

หลังจากจัดการงานศพเสร็จเรียบร้อย แม่สามีก็เสนอให้ซื้อบ้านสักหลังในบ้านเกิดเพื่อใช้ชีวิตในวัยชรา

“เจิ้นตง พ่อกับแม่ลำบากมาทั้งชีวิต ตอนนี้ก็แค่อยากมีที่อยู่เป็นหลักแหล่งสักแห่งเท่านั้น”

นี่หมายถึงค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่อีกก้อนหนึ่ง

หวังเจิ้นตงมองฉันด้วยสายตาราวกับว่านี่เป็นเรื่องที่ฉันควรทำอยู่แล้ว

“ฮุ่ยหมิ่น เราหาทางกันอีกสักหน่อยเถอะ”

ฉันเสนอให้นำบ้านที่เราสองคนอาศัยอยู่ไปจำนองกับธนาคารเพื่อกู้เงิน

บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่เราซื้อหลังแต่งงาน

โฉนดเป็นชื่อของฉัน เพราะตอนซื้อบ้าน ประวัติเครดิตของฉันดีกว่าเขา

“ทำแบบนั้นไม่ค่อยดีเลยนะ นี่เป็นบ้านของพวกเราเอง”

หวังเจิ้นตงแสดงท่าทีลังเล

“ไม่เป็นไร เรายังหนุ่มยังสาวกันอยู่ ต่อไปค่อยเปลี่ยนไปซื้อบ้านหลังใหญ่กว่านี้ก็ได้ ตอนนี้การช่วยแม่จัดการเรื่องนี้สำคัญที่สุด”

ฉันเป็นคนโน้มน้าวเขาแบบนั้นเอง

ท้ายที่สุด เราก็กู้เงินโดยใช้บ้านเป็นหลักประกันจำนวนห้าแสนหยวน

เมื่อนำไปรวมกับเงินเก็บ เราก็ซื้ออพาร์ตเมนต์สามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นให้แม่สามีที่บ้านเกิด

นางดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่

ไปพบใครก็เอ่ยปากชมฉันว่าเป็นลูกสะใภ้ที่รู้ความและเข้าใจคน

แต่…

ภาระการผ่อนชำระเงินกู้ธนาคารกลับตกอยู่บนบ่าของฉันเพียงคนเดียวอย่างเต็ม ๆ
หากคุณต้องการอ่านเนื้อหาส่วนที่เหลือของบทความนี้ โปรดพิมพ์คำว่า "yes" ในช่องแสดงความคิดเห็น เพื่อแจ้งให้ทราบว่าควรดำเนินการอย่างไรต่อไป ขอบคุณทุกท่านมากครับ/ค่ะ

ปรับประโยคเปิดให้สะเทือนอารมณ์ขึ้นยกระดับจุดจบตอนที่สามให้น่าติดตาม"

Address

555001
Nantou
南投縣魚池鄉瓊文巷36-36號

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when 3jd.home 二館 posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Hotel

Send a message to 3jd.home 二館:

Shortcuts

Share

Nearby hotels