2026/10/12
"วันที่เขาพาผู้หญิงคนนั้นกลับบ้าน ฉันกำลังนั่งอ่านสัญญาฉบับสุดท้ายก่อนลงนาม
มันไม่ใช่สัญญาแต่งงาน แต่เป็นสัญญาหย่า
เมื่อสามปีก่อน ฉันแต่งงานกับซ่งอี้ตามการจัดการของทั้งสองครอบครัว
ไม่มีความรัก ไม่มีความคาดหวัง มีเพียงข้อตกลงโดยปริยายระหว่างเครือซ่งกับกองทุนการลงทุนที่ใช้แซ่ของฉัน นั่นคือหลิน
ฉันเข้าใจเรื่องนี้มาตั้งแต่วันแรกแล้ว
สิ่งที่ฉันไม่เคยคาดคิดคือ เขาจะไร้มารยาทได้ถึงขนาดนี้
ผู้หญิงคนนั้นชื่อเซียวเวย อายุยี่สิบสามปี และเคยเป็นผู้ช่วยคนเก่าของเขา เขาพาเธอเข้ามาในห้องนั่งเล่น วางกระเป๋าเดินทางสองใบลงบนพื้นไม้ ก่อนจะพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังแจ้งกำหนดการประชุม
“เซียวเวยกำลังประสบปัญหาบางอย่าง เธอจะมาอยู่ที่นี่สักพัก”
ฉันมองกระเป๋าเดินทางสองใบ มองเธอ แล้วมองเขา
จากนั้นก็พยักหน้า
“ได้”
เพียงคำเดียวเท่านั้น
เขามองฉันอยู่หนึ่งวินาที ดูเหมือนจะประหลาดใจเล็กน้อยที่ฉันไม่แสดงปฏิกิริยาอะไร ก่อนจะหันไปหาเซียวเวย น้ำเสียงอ่อนโยนลงในแบบที่เขาไม่เคยใช้กับฉันเลย
“ห้องมุมชั้นสองนะ เดี๋ยวพี่ช่วยยกกระเป๋าให้”
ฉันนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม มือยังคงถือเอกสารสัญญาบนโต๊ะ
คืนนั้น ฉันเปิดลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง หยิบบัตรธนาคารสีดำออกมาใบหนึ่ง
บัตรใบนี้เชื่อมโยงกับบัญชีร่วมระหว่างเครือหลินกับเครือซ่ง ซึ่งเป็นบัญชีที่เปิดขึ้นในวันที่เราจดทะเบียนสมรสพอดี บนบัตรมีลายเซ็นอนุมัติของฉัน หลินจิ้ง
เขาไม่เคยใส่ใจมันเลย เขาคิดว่ามันเป็นเพียงขั้นตอนทางเอกสารเท่านั้น
เขาไม่รู้ว่าอำนาจอนุมัตินั้นทำให้ฉันสามารถทำอะไรได้มากกว่าการลงลายมือชื่อ
ฉันถือบัตรใบนั้น วางลงบนโต๊ะ แล้วจ้องมองมันอยู่นาน
นอกหน้าต่าง เมืองยังคงสว่างไสว ภายในบ้านมีเสียงหัวเราะเบา ๆ ของเซียวเวยดังมาจากชั้นสอง เสียงของเธอสดใสและปราศจากความเกรงใจแม้แต่น้อย
เช้าวันต่อมา ฉันตื่นตอนตีห้า
ไม่ใช่เพราะนอนไม่หลับ ฉันหลับสบายมากต่างหาก นั่นเป็นเรื่องประหลาดที่สุดของเมื่อคืน
ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้า หวีผม แล้วลงไปชงกาแฟในครัว ทุกอย่างดำเนินไปอย่างไม่เร่งรีบ มือไม่สั่น ฉันเพียงทำสิ่งต่าง ๆ ตามลำดับเหมือนเช้าทุกวันตลอดสามปีที่ผ่านมา
สิ่งที่แตกต่างก็คือ ครั้งนี้ฉันชงกาแฟเพียงแก้วเดียว
หกโมงสิบห้า ฉันนั่งลงที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเชื่อมต่อเข้าระบบบริหารสินทรัพย์ที่เชื่อมโยงกันของเครือหลิน
บัตรสีดำวางอยู่ข้างแป้นพิมพ์
อำนาจอนุมัติที่เขาคิดว่าเป็นเพียงขั้นตอนทางเอกสารนั้น แท้จริงแล้วร่างขึ้นโดยทนายความส่วนตัวของครอบครัวฉัน ไม่ใช่ทนายความของเครือซ่ง ไม่มีใครทางฝั่งนั้นอ่านเงื่อนไขในภาคผนวกฉบับที่สามอย่างละเอียด แต่ฉันอ่านแล้ว ฉันอ่านซ้ำไปซ้ำมาจนจำทุกตัวอักษรได้ขึ้นใจ
ภาคผนวกฉบับที่สามอนุญาตให้ผู้มอบอำนาจ ซึ่งก็คือฉัน ปรับโครงสร้างสัดส่วนการลงทุนของเครือหลินในกิจการร่วมทุน รวมถึงสิทธิในการถอนทุนตามกำหนดเวลา ภายในเจ็ดสิบสองชั่วโมงหลังจากเงื่อนไขกระตุ้นมีผลบังคับใช้
เงื่อนไขกระตุ้นคือ การกระทำที่ละเมิดหน้าที่ในชีวิตสมรส ซึ่งต้องมีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรและผ่านการรับรองโดยโนตารีพับลิก
ฉันเปิดลิ้นชักด้านซ้าย หยิบซองเอกสารออกมาหนึ่งซอง
ข้างในมีบันทึกการรับรองเอกสารที่จัดทำขึ้นเมื่อสามสัปดาห์ก่อน ตอนที่ฉันรู้แล้วว่าเขาจะพาผู้หญิงคนนั้นกลับบ้าน นักสืบเอกชนทำงานได้รวดเร็วมากเมื่อได้รับค่าตอบแทนอย่างเหมาะสม
ฉันวางซองเอกสารลงบนโต๊ะข้างบัตรสีดำ
ก่อนเจ็ดโมงสิบนาที มีเสียงฝีเท้าดังลงมาจากบันได เซียวเวยเดินลงมาที่ห้องครัว สวมเสื้อของเขา ผมยังไม่ได้หวี และทำตัวเป็นธรรมชาติราวกับที่นี่เป็นบ้านของเธอมานานแล้ว
เธอมองฉันแล้วชะงักไปหนึ่งวินาที
ฉันมองกลับไป ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นถือแก้วกาแฟเดินออกไปยังห้องด้านนอก
ไม่จำเป็นต้องอธิบาย ไม่จำเป็นต้องเตือน
จนถึงแปดโมง ฉันโทรหาผู้ช่วยฝ่ายกฎหมายของตัวเองด้วยน้ำเสียงเรียบสม่ำเสมอและชัดเจน
“เปิดใช้ภาคผนวกฉบับที่สาม แล้วจองตั๋วเครื่องบินไปเซี่ยงไฮ้ให้ฉัน เที่ยวบินช่วงเที่ยง”
ผู้ช่วยของฉันเงียบไปสองวินาที ก่อนตอบว่า
“รับทราบค่ะ”
เธอไม่ถามอะไรเพิ่มเติม เพราะเข้าใจความหมายของประโยคนี้มานานแล้ว
ฉันวางสายแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง
แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามาอย่างอ่อนโยนและไร้ความรู้สึก เมืองนี้สวยที่สุดในช่วงเวลานี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มส่งเสียงอึกทึก
สิบโมงครึ่ง โทรศัพท์ของฉันสั่นขึ้น
ซ่งหมิงเจี้ยน
ฉันมองหน้าจอที่สว่างขึ้น ปล่อยให้มันสั่นจนหยุดไปเอง แล้วจึงตัดสาย
ห้านาทีต่อมา โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง คราวนี้ฉันรับสาย
“หลินจิ้ง ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? บัญชีกิจการร่วมทุนเกิดอะไรขึ้น?”
น้ำเสียงของเขายังคงสงบนิ่ง เป็นความสงบนิ่งที่จงใจแสดงออกมา ฉันแยกแยะมันได้ดี
“คุณโทรหาทนายความเถอะค่ะ พวกเขาจะอธิบายให้คุณเข้าใจได้ชัดเจนกว่าฉัน”
“เธอ…”
“ฉันกำลังไปสนามบิน อย่าโทรหาเบอร์นี้อีก”
ฉันวางสาย
มือไม่สั่น ไม่รู้สึกจุกในลำคอ ไม่มีอะไรทั้งนั้น มีเพียงความรู้สึกโล่งเบาอย่างประหลาดของคนที่เพิ่งวางสิ่งของซึ่งแบกมานานเกินไปลงเสียที
ที่สนามบิน ฉันนั่งดื่มชาและรอให้ประตูขึ้นเครื่องเปิด
หน้าจอโทรศัพท์ยังคงสว่างขึ้นอย่างต่อเนื่อง ชื่อที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นทีละชื่อ ทั้งแม่สามี น้องสะใภ้ ผู้ช่วยของเขา แล้วก็เขาอีกครั้ง
ฉันปิดเครื่องโทรศัพท์ แล้วเก็บมันลงในกระเป๋า
ตลอดสามปี ฉันคอยรับฟัง ตลอดสามปี ฉันเฝ้ารอ และตลอดสามปี ฉันเชื่อว่าหากอดทนเพิ่มอีกสักหน่อย ทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงไป
แต่คนที่ชนะไม่ใช่คนที่อดทนเสมอไป หากเป็นคนที่รู้ว่าเมื่อไรควรหยุด
ฉันใช้ภาคผนวกฉบับที่สาม ไม่ได้ทำลายเขา ฉันเพียงนำส่วนของครอบครัวตัวเองกลับคืนมา ส่วนที่ไม่ควรตกไปอยู่ในมือของคนแบบนั้นตั้งแต่แรก
เสียงประกาศเรียกเที่ยวบินดังขึ้น
ฉันลุกขึ้น ลากกระเป๋าเดินทาง แล้วเดินผ่านประตูขึ้นเครื่อง
โดยไม่หันกลับไปมองอีก
ช่วงบ่ายที่เซี่ยงไฮ้มีฝนตกปรอย ๆ
คนที่มารับฉันที่สนามบินคือเฉิงฮ่าว ลูกพี่ลูกน้องของฉัน ซึ่งดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการบริหารสาขาเซี่ยงไฮ้ของเครือหลิน
เขามองฉันโดยไม่ถามอะไร เพียงเปิดประตูรถให้
ฉันขึ้นไปนั่งแล้วมองตึกสูงที่เคลื่อนผ่านไปนอกหน้าต่างกระจกเปียกฝน
เฉิงฮ่าวขับรถไปได้สักพัก ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“คุณอารู้แล้วว่าเธอกลับมา”
ไม่ใช่คำถาม
“คุณอาโทรหาพี่เหรอ?” ฉันถาม
“เปล่า คุณอาโทรหาทนายความของตระกูลซ่งด้วยตัวเอง เมื่อสองชั่วโมงก่อน”
ฉันหันไปมองเขา
เขามองถนนตรงหน้า น้ำเสียงยังคงราบเรียบ
“คุณอาบอกว่าภาคผนวกฉบับที่สามเป็นขั้นตอนที่เธอทำผิดพลาด ทรัพย์สินส่วนนั้นต้องคืนภายในเจ็ดวัน”
ฉันเงียบไปหลายวินาที
จากนั้นก็หัวเราะเบา ๆ
“พี่อ่านภาคผนวกฉบับที่สามแล้วหรือยัง?”
เฉิงฮ่าวเหลือบมองฉันแวบหนึ่ง
“อ่านแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นพี่ก็รู้ว่าคุณอากำลังพูดผิด”
“รู้”
เขาหยุดรถตรงสัญญาณไฟแดง มือยังคงวางอยู่บนพวงมาลัย
“แต่เธอก็รู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าพวกเขาจะไม่หยุดแค่นี้?”
ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง หยดฝนไหลคดเคี้ยวไปตามกระจก
ตลอดสามปีแห่งความอดทน ฉันได้เรียนรู้สิ่งหนึ่งว่า คนที่ต้องการต่อสู้ไม่จำเป็นต้องรอให้เราไปยั่วยุ พวกเขาจะเดินเข้ามาหาเราเอง
“รู้ค่ะ” ฉันตอบ “เพราะอย่างนั้นฉันถึงกลับมาที่นี่ก่อน”
สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว
รถเคลื่อนตัวออกไป
แล้วโทรศัพท์ของเฉิงฮ่าวก็สั่นขึ้น ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เราทั้งคู่เงียบลงพร้อมกัน
หลินกั๋วต้ง ประธานเครือหลิน บิดาของฉัน ผู้ที่ฉันไม่ได้ติดต่อด้วยมาตลอดสามปีที่ผ่านมา"
หากคุณต้องการอ่านเนื้อหาส่วนที่เหลือของบทความนี้ โปรดพิมพ์คำว่า "yes" ในช่องแสดงความคิดเห็น เพื่อแจ้งให้ทราบว่าควรดำเนินการอย่างไรต่อไป ขอบคุณทุกท่านมากครับ/ค่ะ