05/10/2026
Met z’n drieën?
Hoi allemaal, het komend stukje tekst begint op het moment, van vlak voor wij papa en mama werden naar het moment dat we dachten, hoe dan? Tot het moment van nu, namelijk het moment dat het seizoen 2026 erop zit. En een kleine disclaimer, er komt soms (best vaak) (ook al hadden we het ons van te voren voorgenomen) een mini mensje voor in het verhaal!
Oké, terug naar 1e kerstdag 2025, we zitten ‘s avonds te gourmetten met vrienden, en er lijkt geen vuiltje aan de lucht! Vriendjes naar bed, wij ook! Oh wacht! Toch niet. Broem, naar het prachtige Duitse woord, KRANKENHAUS! We zijn daar rond middernacht en Sanne gaat door een ontzettende wilde rit en ik denk, wat overkomt mij in hemelsnaam. Moraal? En ik zal je de details besparen, een rollercoaster aan emoties verder en 10:19 was ons mini mensje daar!
En dan? Ja en dan…. Goeie vraag. Verantwoordelijkheid, BAM in je gezicht. Geen weg terug! Eenmaal thuis, sta je daar met je goeie gedrag. Je doet je best, je doet waarvan je denkt dat het het beste is wat je kunt doen. Soms werkt dat, vaak niet. Maar als de dagen en weken verstrijken filter je wat er goed gaat en wat je beter snel kunt vergeten!
Vanaf dat mini mensje 4 dagen oud is en hier in de herberg woont, sta ik met een hoopje mens in mijn armen en denk, hoe krijg ik hem op z’n gemak, weet je wat? Ik probeer het volgende. (Inmiddels komt Sanne de hoek kijken, want ze hoort in onze woonkamer, metal muziek voorbij komen) En verhip! Het slaapt! (Dus tip van het huis! Tot de dag van vandaag, het hele oeuvre van Metallica werkt gegarandeerd)
Goed, terug naar de kern, we hebben nog een tijdje om te wennen met z’n drietjes, maar er moet ook iets gaan gebeuren, want in April staan de eerste motoren weer in de garage.
Nou, qua werken gaat alles op de schop. We hadden de naïve gedachte dat we wel iets konden plannen! Maar dat is een illusie, kabouter bepaald vanaf nu de planning.
Maar 1 ding stond wel als een huis bij ons vast, los van dat het ons kind is. Het gevoel in de herberg moest hetzelfde blijven, wat de gasten gewend waren. Dus hoe jong hij ook is, hij zal toch mee moeten gaan met de flow, en eenkennigheid is een woord wat hij niet zal leren kennen. En, we kunnen met trots zeggen, al zeggen we het zelf. Volgens mij is dat aardig gelukt. Want zodra we het seizoen starten is het natuurlijk een chaos! En natuurlijk zijn er momenten dat je denkt, waar zijn we in vredesnaam aan begonnen! Maar voor de schermen leek het gek genoeg nog te gaan lukken ook. Wat opgevallen zijn kan, is dat af en toe 1 van ons iets langer pleite was, want tja! Hoever de liefde onderling met de gasten ook gaat. Die luiers verschonen zichzelf niet hè.
Maargoed, inmiddels een paar weken gedraaid, komt daar hetzelfde woord in voor. Er komt een draai in.
We merken dat het kneitergoed gaat. Sanne is mama van het jaar, ukkie is ukkie van het jaar, en de gasten? Niet anders verwacht, maar nog wel beter dan verwacht. Een warm bad.
Een tijdje later, hadden we het briljante idee om een weekje vrij te plannen en op de bonnefooi even een paar dagen op een kleine break te gaan. Het volgende hoofdstuk gaat hierover.
Er was een jong gezinnetje wat afgelopen jaren nooit zonder de motor op vakantie was geweest….. einde verhaal! Lekker terug naar de herberg, terug naar de moezel en de gasten.
Dus lekker verder, 1001 indrukken verder, en slapeloze nachtjes verder. Ik snurk blijkbaar (zelf nooit gehoord) en ben tot de conclusie gekomen dat een vrouw met goede nachtrust en een goed humeur meer waard zijn, dan wat dan ook. Goh wat ligt die bank dan toch ineens lekker! Met uiteraard Metallica en een slapend kind in de armen.
Dan breekt het heugelijke nieuws aan, namelijk. Het schiet in m’n rug. En een oud kwaaltje speelt op. Dus toch maar eens naar de huisarts, wist geeneens dat we er 1 hadden. Maar ze is super vriendelijk! Mocht van haar twee keer de tunnel in voor een scan, en wat blijkt. Joepie!! Een dubbele hernia en een scheur in de meniscus!
Uh schat? Ja?….. goed. De taakverdeling werd de laatste twee maanden van het seizoen iets anders. Komen we ook wel weer doorheen!
En dat klopt. We gaan vrolijk door. 1 van de mooiste seizoenen, prachtig weer, gortdroog, een beetje, behoorlijk, superheet! En afgelopen twee en halve jaar tot nu toe, geen moezeltje wat even binnen op de koffie komt. Dus het zit allemaal wel mee eigenlijk. Maar ook weer niet, want waarvan we van te voren gebeurde. Aangezien Sanne namelijk alle opa’s en oma’s nog heeft op dit moment. Gaat opa ineens slecht, dus hup naar Nederland met ukkepuk. En staan vrienden met raad en daad, klaar. Ook wanneer opa ineens besluit er nog een paar weken erbij aan te plakken, staan ze wederom klaar voor ons. Dus, dank. Heel veel dank🙏
Het ritme zit er de rest van het seizoen goed in, veel gasten, niks te klagen. Want de herberg loopt super goed en zien heel veel vaste en nieuwe gezichten de revue passeren.
En dan. Bam! Einde seizoen, zin in? Nee! Heel eerlijk, nee. Want die eerste dagen zijn niet relaxed. Want we hebben afgelopen half jaar toch weer met heel veel mensen lief en leed gedeeld onder 1 dak. En dat is altijd even wennen, dat went ook wel. Maar dat duurt eventjes. En gelukkig staat er veel op de agenda om aan te pakken, dus op eventjes relaxen na, hebben we zat te doen en is het snel weer voorjaar 2027 en kunnen de poorten weer los.
Dussss! Met z’n drieën? Nee, zeker niet. Namelijk met heel veel! Onze warme familie, namelijk de motorfamilie, al zijn bonus opa’s, oma’s, ooms, tantes en alles wat we vergeten. Wij hebben ons eerste seizoen als papa en mama niet mooier kunnen voorstellen dan afgelopen seizoen. Dus of je bent langsgekomen, hebt overnacht, een knuffel hebt gegeven, af en toe een goedkeurende blik hebt gegeven, een leeg kopje naar de keuken bracht, bordjes hebt gestapeld, of zelfs meegeholpen hebt in de keuken. Weet dat we alles hebben gezien en meegekregen hebben, want alles, maar dan ook alles is goud waard. Zowel in de kleine als de grote dingen.
Bedankt voor het respect dat we krijgen en voor jullie geduld afgelopen seizoen. Voor ons was het super bijzonder en zonder jullie was Motorherberg de Waard er niet zoals het er nu is.
En, ooit, al hij dit leest en z’n puberteit voorbij is, papa en mama plus al je motor opa’s en oma’s zijn kneiter trots op je, klein, blij ventje!
Poorten dicht, we hebben een hoop plannen mits het mag van de kleine man. En we kunnen niet wachten tot het voorjaar van 2027 om er weer een feestje van te maken.
Liefs, Sylvester, Sanne en Paul
